تربیت
Tarbiat.Org

کربلا مبارزه با پوچی‌ها
اصغر طاهرزاده

جرأت آزاد شدن

دعوت امام از حرّ و زهیربن‌قین و امثال اینها، نه برای آن است كه شمشیرزنانی بیشتر به جمع لشكر افزوده شود، بلكه نهضتِ سر باز زدن از سایة سیاه فرهنگ دنیاگرایی اموی - رومی حركتی است كه حضور چنین افرادی جرأت آزادشدن همة مردم را از این فرهنگ درآینده می‏افزاید، تا انسانیّت گمان نبرد راه آزادشدن از «فرهنگ پوچ‌گرایی» وجود ندارد و از حیات شیرین معنا افزای علوی به بهانه‏های واهی دور شود، و سیاه‌روزگار و سیاه‌روی بماند.
گاهی دوستان می‏گویند: همه این عیب‌هایی كه شما می‏گویید، غربیان دارند، درست است، ولی كاری نمی‏توان كرد. بله؛ تا حسین(ع) نداریم، هیچ كاری نمی‏توانیم بكنیم. اباعبدالله(ع)، همین سایة یأس و جوّ سیاه را بر سر جامعه می‏دید: قبول داریم معاویه بد است، ولی كاری نمی‏توان كرد. بسیاری از صحابه آمدند و این جمله را به امام‌حسین(ع) گفتند: «آقا؛كاری از پیش نمی‏برید». ولی امام نشان دادند كه می‏توان كاری كرد. فرهنگ عصیان و سر باز زدن از سایه شوم اموی كاری است كه اباعبدالله(ع) به همة تاریخ بشریّت، هدیه كرد. فرهنگِ اموی - رومی تبلیغ كرده بود كه كاری نمی‏شود كرد، و معاویه همیشه در اثرِ تبلیغ همین جمله زنده بود. شما اگر باور كنید این فرهنگ دروغ است، خودش فرو‌می‏ریزد. این ترس ما از مرگ است كه حكومت دیكتاتوران را حفظ می‏كند، نه اسلحه‌ها و لشكرهای آنها.