تربیت
Tarbiat.Org

دعای ندبه، زندگی در فردایی نورانی
اصغر طاهرزاده

نظر به آینده‌ای حیاتی

«مَتَی نَرِدُ مَنَاهِلَكَ الرَّوِیَّةَ فَنَرْوَی»
كی شود كه بر جویبارهای رحمت درآییم و سیراب شویم؟
«مَتَی نَنْتَقِعُ مِنْ عَذْبِ مَائِكَ فَقَدْ طَالَ الصَّدَی»
كی شود كه از چشمه آب زلال تو ما بهره‏مند شویم؟ كه عطش ما طولانی گشت.
«مَتَی نُغَادِیكَ وَ نُرَاوِحُكَ فَنَقِرَّ عَیْنا»
كی شود كه ما با تو صبح و شام كنیم تا چشم ما به جمالت روشن شود؟
«مَتَی تَرَانَا وَ نَرَاكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوَاءَ النَّصْرِ تُرَی».
كی شود كه تو ما را و ما تو را ببینیم، هنگامی كه پرچم نصر و پیروزی در عالم برافراشته‏ای؟
راستی غم دوری تو را چگونه تحمل کنم، مگر این دوری یک دوری عادی است، چگونه انسان می‌تواند از همه زندگیِ خود جدا باشد، ای همة زندگی. گفت:
در غم ما روزها بی‌گاه شد

روزها با سوزها همراه شد

اگر خودت را نمی‌بینم، در جانم آتش شوق و توجه به تو بسیار شیرین است و خدا نکند این شوق نماند.
روزها گر رفت، گو رو، باک نیست

تو بمان ای آن‌که جز تو پاک نیست

تو امام معصوم من هستی و نمایش همة پاکی‌ها، آن‌که زندگی را می‌فهمد از توجه به تو خسته نمی‌شود، مگر ماهی از آب خسته می‌شود؟
هر که جز ماهی، زآبش سیر شد

هرکه بی‌روزی است، روزش دیر شد

مگر می‌شود خود را تماماً تشنة وجود مبارک شما نبینم و این شور و عشق به شما را خاموش کنم، آن وقت دیگر در این دنیا چه کاری هست که قابل انجام‌دادن باشد؟ من همة پاکی و تقوا را در همین شوق به شما یافته‌ام.
هر که را جامه ز عشقی چاک شد

او ز حرص و عیب، کلی پاک شد

راستی توجه به وجود مقدس شما چقدر زیباست، ای وعدة حتمی خدا.
شاد باش ای عشق خوش سودای ما

ای طبیب جمله علت‌های ما

ای دوای نخوت و ناموس ما

ای تو افلاطون و جالینوس ما

اگر عشق و محبت، عشق و محبت به امام معصومِ حاضر غایب باشد، همة رذائل را می‌زداید و خاک وجود آدمی را به اوج افلاک سیر می‌دهد.
جسم خاک از عشق بر افلاک شد

کوه در رقص آمد و چالاک شد

جمله معشوق است و عاشق پرده‌ای

زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای

چون نباشد عشق را پروای او

او چو مرغی ماند بی پَر، وای او

آری! کسی که با عشق زندگی نکند مثل مرغ بی پر و بالی است که قدرت پرواز ندارد، آن هم بی عشق به امام معصوم، که جواب واقعی به عشقی است که جان به دنبال آن است و لذا در این فراز، سراسرِ شعلة عشق خود به امام را به نمایش گذارده می‌گو‌یی.
«أَ تَرَانَا نَحُفُّ بِكَ وَ أَنْتَ تَؤُمُّ الْمَلَأَ وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلا وَ أَذَقْتَ أَعْدَاءَكَ هَوَانا وَ عِقَابا وَ أَبَرْتَ الْعُتَاةَ وَ جَحَدَةَ الْحَقِّ وَ قَطَعْتَ دَابِرَ الْمُتَكَبِّرِینَ وَ اجْتَثَثْتَ أُصُولَ الظَّالِمِینَ وَ نَحْنُ نَقُولُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ».
آیا خواهی دید كه ما به گرد تو حلقه زده و تو پیشوای جماعت باشی و زمین را از عدل و داد پر کنی؟ و دشمنانت را كیفرِ خواری و عقاب بچشانی ‏و سركشان و كافران و منكران خدا را نابود گردانی. و ریشه متكبران عالم و ستمكاران جهان را از بیخ بركنی و ما با خاطری شاد به ذکر الحمدلله رب‌العالمین لب برگشاییم؟
توجه به آرمان‌های حقیقی از یک طرف مانع فرو افتادن انسان و جامعه در روزمرّگی‌ها است، و از طرف دیگر مانع پایدارماندن امنیت برای ستمگران عالم است و نیز عامل تغییر سرنوشت انسان‌ها از حاکمیت ستمگران به حاکمیت حق در تمام مناسبات بشری است. روح آماده برای تحقق وعدة حق به خودی خود زمینة تحقق وعدة حق را فراهم می‌کند. گفت:
طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک

چو درد در تو نبیند، که را دوا بکند

در این فراز؛ روحِ آمادة خود را به امام خود و خدای خود ارائه می‌دهیم و از نتایج همه جانبة آن برخوردار می‌شویم.
در همین راستا حضرت رضا(ع) می‌فرمایند: «طُوبی لِشیعَتِنَا اَلْمُتَمَسِّكینَ بِحُبِّنا فِی غَیْبَةِ قائِمِنَا اَلثّابِتِینَ عَلی مُوالاتِنا وَ الْبَراءَةِ مِنْ أعْدائِنَا اُولئِكَ مِنَّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ قَدْ رَضُوا بِنَا أئِمَّةً وَ رَضِینا بِهِم شِیْعَةً وَ طُوبی لَهُم، هُمْ وَاللهِ مَعَنَا فِی دَرَجَتِنَا یَوْمَ الْقیامة».(137) چقدر شرایط خوبی است برای شیعیان ما، آن‌هایی كه در غیبت قائم ما به محبت ما متمسك‌اند و بر ولایت ما و دوری از دشمنان ما ثابت قدم‌اند. آن‌ها از ما هستند و ما از آن‌ها، آن‌ها از این‌كه ما امامان آن‌ها هستیم، راضی‌اند و ما از این‌كه چنین افرادی شیعیان ما هستند، راضی هستیم، خوشا به حال آن‌ها، به خدا سوگند در قیامت این‌ها در درجة ما قرار دارند.
آری! این است نتیجة فرازی که گذشت. فرازی که در آن نظرت را به پیشوایی امام معصوم دوخته‌ای و این‌که در اثر پیشوایی آن حضرت، حقْ حاکم و کفر سرنگون گردد.إن‌شاءالله