تربیت
Tarbiat.Org

بر درگاه دوست(شرح فرازهایی از دعاهای افتتاح، ابوحمزه و مکارم الاخلاق)
آیت الله محمد تقی مصباح یزدی‏‏

گناه بنده و دوام فیض الهى

پس از آنكه لطف خدا را در اجازه حضور دادن برشمرد، آنگاه درخواست بخشش مى‌كند و به ذكر صفات الهى و بیان حاجات خود مى‌پردازد:
فَاسْمَعْ یا سمیعُ مِدْحَتی وَ اَجِبْ یارَحیمُ دَعْوَتَی وَاَقِلْ یا غَفُورُ عَثْرَتی؛
پس اى خداى شنوا، سپاس مرا بپذیر و اى خداى مهربان، خواسته ام را اجابت كن و اى خداى آمرزنده، از لغزشم در گذر.
تمام اعضاى انسان، از چشم و گوش و سایر اعضاى ظاهرى تا قلب او، همه معصیت خدا مى‌كنند؛ با همان نعمتهایى كه خدا به انسان ارزانى داشته است، به جنگ او مى‌رود و او را معصیت مى‌كند. اكنون چنین
( صفحه 109)
بنده اى مى‌خواهد با خدا انس بگیرد و خواسته هایش را مطرح كند، امید اجابت هم دارد! چنین توقعى كه انسان از خدا دارد با رفتار و گناهان او سازگار نیست، جا دارد كه خدا چنین بنده اى را از خود براند و به دلیل معصیتهایش او را فراموش كند؛ اما نه تنها خدا بنده اش را از درگاه خود طرد نمى‌كند و دست رد به سینه اش نمى‌زند، بلكه از او دعوت مى‌كند كه به نزد او برود. در حدیث قدسى وارد شده است:
«لَو عَلِمَ المُدْبِرُونَ عَنّی كَیْفَ اِشْتیاقی بِهِمْ لَماتُوا شَوْقاً» ؛
اگر بندگان گنهكار من بدانند كه چقدر مشتاق توبه و بازگشت آنان هستم، از شدت شوق مى‌میرند.
آرى، اگر انسان درست دقت كند، در مى‌یابد كه این بزرگترین لطف خداست كه به بنده گنهكار خود اجازه مى‌دهد تا از او درخواست كند و خواسته هاى او را نیز اجابت مى‌كند.
( صفحه 110)
(2)
فَكَمْ یَا اِلهی مِنْ كُرْبَةِ قَدْ فَرَّجْتَها وَ هُمُوم قَدْ كَشَفْتَهَا وَعَثْرَة قَدْ اَقَلْتَهَا وَ رَحْمِة قَدْ نَشَرْتَهَا وَ حَلْقَةِ بَلاء قَدْ فَكَكْتَهَا.
خداى من، چه اندوهها را كه برطرف نمودى و چه غمها را كه زایل ساختى و چه لغزشها را كه بخشیدى و چه رحمتها را كه گستردى و چه زنجیرهاى بلا را كه گسستى.