تربیت
Tarbiat.Org

مبانی نظری و عملی حبّ اهل‌البیت(ع)
اصغر طاهرزاده

جامعه‌ی ایده‌آل ما

حال با توجه به این‌كه فرهنگ دین، فرهنگ محبّت است و پروردگار كه بنا دارد ما را در آن فرهنگ بپروراند، می‌فرماید باید رابطه‌ی محبّتِ بین خود و اهل‌البیت(ع) را به‌دست بیاورید تا رابطه‌ی شما و خدا، رابطه‌ی «یُحِبُّهُمْ وَیُحِبّونَهُ» شود كه خدا ما را دوست داشته باشد و ما هم خدا را، و از این طریق جامعه‌ی ایده‌آل اسلامی شکل می‌گیرد. زیرا جامعه‌ی ایدآل ما جامعه‌ای است كه خداوند از سر محبّت به مخلوقاتش بنگرد و مؤمنین هم از دریچه‌ی محبّت به پروردگارشان نظر داشته باشند. قرآن به مؤمنین می‌فرماید: اگر جهت محبّت خود را از خدا برگرداندید و به سوی یهود و نصاری بردید، شما را می‌برم و جامعه‌ای را می‌آورم كه من آن‌ها را دوست داشته باشم و آن‌ها هم مرا دوست داشته باشند. «فَسَوْفَ یَأتِی اللهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبّونَهُ»(166) پس مطابق آیات الهی جامعه‌ی آرمانی، جامعه‌ای است كه محبّت متقابلِ بین عبد و ربّ در آن حاکم باشد، همچنان که می‌فرماید: «وَالَّذینَ آمَنوا اَشَدُّحُبّاً لِلّه»؛(167) یعنی مؤمنین شدیدترین محبّت را به خداوند دارند، بدین معنی که اوج محبّت خود را در صحنه‌ی زندگی برای خدا گذارده‌اند و با خدا خوش‌اند، چون هركس با محبوبش خوش است و این‌ها محبوبشان را خدا قرار داده‌اند و پروردگار ما كه بنای پروراندن ما را دارد چنین محبّت و دوست‌داشتن را برای ما خواسته و خودش هم زمینه را فراهم كرده است. لذا به گفته‌ی یكی از بزرگان:
«همان خدای محبوبی كه سوره‌ی فاتحة‌الكتاب را به بندگانش هدیه داد تا درخدمت بندگانش باشد، همان خدا اهل‌البیت(ع) را به بشریت هدیه داد و فرمود: به آن‌ها مودّت و محبّت بورزید تا از طریق این مودّت، خود را به بندگانش بدهد.»
ابتدا كمی نسبت به سوره‌ی فاتحة‌الكتاب تأمّل بفرمایید تا محبّت خدا به بندگانش روشن شود. ملاحظه کرده‌اید كه این سوره قسمتی از قرآن است و وَحی خداست به پیامبر(ص). حال در این سوره آیه‌ای هست كه می‌فرماید: «اِیّاكَ نَعْبُدُ وَ اِیّاكَ نَسْتَعیِن»؛ ما فقط تو را می‌پرستیم و از تو یاری می‌خواهیم. در حالی‌كه خدا این آیه را نازل کرده و او دارد این حرف را می‌زند و به همین شكل هم وحی شده است‌، از طرفی این تقاضای بندگان خداست از خدا، كه موظف‌اند به خدا بگویند: «اِیّاكَ نَعْبُدُ وَ اِیّاكَ نَسْتَعیِن»؛ این‌جاست كه می‌گویند سوره‌ی فاتحة‌الكتاب هدیه‌ی خداست به بنده، تا بنده یاد بگیرد چگونه به خدا نزدیك شود. یعنی خداوند از سر محبّت چنین سوره‌ای را به این صورت نازل كرده تا خودش را در خدمت بندگانش قرار دهد، و به آن‌ها آموزش دهد که بگویند: فقط از تو كمك می‌خواهیم، تا به كمك بندگانش بیاید، و بگویید: اهدنا الصراط المستقیم، تا من به خدمت شما بیایم و راه صحیح را به شما نشان دهم، مثل پدر بزرگ مهربانی که به نواده‌ی خود متذکر می‌شود بگو گردو می‌خواهم، تا به او گردو بدهد. یعنی تقاضایی را که باید داشته باشد در دهانش می‌گذارد. همین خدا اهل‌البیت(ع) را به بشریت هدیه كرده و مودّت آن‌ها را به او توصیه نموده تا از این طریق، بشریت را به محبّت خودش برساند.