تربیت
Tarbiat.Org

فرزندم این چنین باید بود[جلد اول](شرح نامه ۳۱ نهج البلاغه)
اصغر طاهرزاده

رازِ بزرگی‌های امیرالمؤمنین(ع)

مسافر زمانى بار سفر را زمین مى‏گذارد كه مى‏خواهد استراحت كند و پس از آن حركت را ادامه دهد. مسافر در مسافرخانه چون هنوز به مقصد نرسیده است، دل خوش نیست، آهنگ منزلی خوش و دل‏پذیر را دارد. پس مسافر در مسافرخانه وقوف نمی‌یابد، به منزلى آبادان‏تر از منزل دنیا، توجّه دارد. آن‌هایی كه چون علی (ع)دنیا را شناختند فهمیدند دنیا جاى سُكناى ابدى نیست در نتیجه خود را دائم مسافر دیدند و به دنیا با همه‌ی زیبائی‌هایش، نمی‌توانستند دل ببندند. در خبر داریم روزی ضرار ابن ضمره ضبابی که از اصحاب خاص حضرت مولی الموحدین(ع) است نزد معاویة بن ابى سفیان رفت و معاویه به او گفت: اى ضرار براى من على(ع) را وصف کن گفت: آیا مرا از آن معاف می‌دارى؟ گفت: معاف نمی‌دارم ، او سیمای روحانی و حالت ملکوتی امام را، برای معاویه این‌گونه توصیف می‏کند:
«هنگامی که شب پرده‏های تاریکی را بر سراسر گیتی گسترده بود، علی(ع) را دیدم که در محراب عبادت ایستاده و محاسن خود را به دست گرفته، مانند انسان مار گزیده‏ای به خود می‏پیچید و در پیشگاه حق تعالی مانند انسان اندوه رسیده و ماتم‌زده‏ای می‏گریست و درباره‏ی دنیا می‏فرمود: «یَا دُنْیَا یَا دُنْیَا إِلَیْكِ عَنِّی أَ بِی تَعَرَّضْتِ أَمْ إِلَیَّ تَشَوَّقْتِ لَا حَانَ حِینُكِ هَیْهَاتَ غُرِّی غَیْرِی لَا حَاجَةَ لِی فِیكِ قَدْ طَلَّقْتُكِ ثَلَاثاً لَا رَجْعَةَ فِیهَا فَعَیْشُكِ قَصِیرٌ وَ خَطَرُكِ یَسِیرٌ وَ أَمَلُكِ حَقِیرٌ آهِ مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ طُولِ الطَّرِیقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ وَ عَظِیمِ الْمَوْرِدِ» ای دنیا، ای دنیا! از من دور شو. آیا خود را برای فریفتن به من می‏نمایی! یا این‌که به من مشتاق و شیفته شده‏ای؟ هرگز محبت تو در دل من جای نمی‏گیرد، دیگری را بفریب، زیرا مرا به تو نیازی نیست. ای دنیا من تو را سه طلاقه کرده‏ام و امکان بازگشت به سوی تو نیست. چرا که دوره‏ی زندگانی تو کوتاه، ارزش و منزلت تو اندک و آرزوی بهره‏مندی از تو پست و حقیر است. افسوس از کمی زاد و توشه، درازی راه، دوری سفر و عظمت رستاخیز.
ملاحظه فرمودید آنچه برای انسان نجات‌بخش است درست دیدن دنیا است، مانند علی(ع) و این که انسان دنیا را غیرقابل دسترس ‏ببیند و نخواهد از زوالش و از دست رفتن آن جلوگیرى كند، تنها در چنین نگاهی به دنیا است که زندگی انسان شکل دیگری به خود می‌گیرد و شبیه زندگی انبیاء و اولیاء الهی می‌شود، اگر بخواهیم راز بزرگی‌های علی(ع) را پیدا کنیم باید متوجه نگاه آن حضرت به دنیا باشیم.