تربیت
Tarbiat.Org

اصول کافی جلد 4
ابی‏جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی

باب دعا براى دردها و بیماریها

بَابُ الدُّعَاءِ لِلْعِلَلِ وَ الْأَمْرَاضِ
1- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِی نَجْرَانَ وَ ابْنِ فَضَّالٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ یَقُولُ عِنْدَ الْعِلَّةِ اللَّهُمَّ إِنَّكَ عَیَّرْتَ أَقْوَاماً فَقُلْتَ قُلِ ادْعُوا الَّذِینَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا یَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِیلًا فَیَا مَنْ لَا یَمْلِكُ كَشْفَ ضُرِّی وَ لَا تَحْوِیلَهُ عَنِّی أَحَدٌ غَیْرُهُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اكْشِفْ ضُرِّی وَ حَوِّلْهُ إِلَى مَنْ یَدْعُو مَعَكَ إِلَهاً آخَرَ لَا إِلَهَ غَیْرُكَ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 1@*@
ترجمه :
1- برخى از اصحاب ما حدیث كرده‏اند كه حضرت صادق (ع) هنگام درد و بیمارى (ایندعا مى‏خواند) مى‏گفت: «اللهم انك عیرت اقواما فقلت: قل ادعوا الذین زعمتم من دونه فلایملكون كشف الضر عنكم و لا تحویلا، فیا من لا یملك كشف ضرى و لا تحویله عنى احد غیره صل على محمد و آل محمد و اكشف ضرى و حوله الى من یدعو معك الها آخر لا اله غیرك»
2- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِیزِ بْنِ الْمُهْتَدِی عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ دَاوُدَ بْنِ زُرْبِیٍّ قَالَ مَرِضْتُ بِالْمَدِینَةِ مَرَضاً شَدِیداً فَبَلَغَ ذَلِكَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع فَكَتَبَ إِلَیَّ قَدْ بَلَغَنِی عِلَّتُكَ فَاشْتَرِ صَاعاً مِنْ بُرٍّ ثُمَّ اسْتَلْقِ عَلَى قَفَاكَ وَ انْثُرْهُ عَلَى صَدْرِكَ كَیْفَمَا انْتَثَرَ وَ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِی إِذَا سَأَلَكَ بِهِ الْمُضْطَرُّ كَشَفْتَ مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ مَكَّنْتَ لَهُ فِی الْأَرْضِ وَ جَعَلْتَهُ خَلِیفَتَكَ عَلَى خَلْقِكَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تُعَافِیَنِی مِنْ عِلَّتِی ثُمَّ اسْتَوِ جَالِساً وَ اجْمَعِ الْبُرَّ مِنْ حَوْلِكَ وَ قُلْ مِثْلَ ذَلِكَ وَ اقْسِمْهُ مُدّاً مُدّاً لِكُلِّ مِسْكِینٍ وَ قُلْ مِثْلَ ذَلِكَ قَالَ دَاوُدُ فَفَعَلْتُ ذَلِكَ فَكَأَنَّمَا نُشِطْتُ مِنْ عِقَالٍ وَ قَدْ فَعَلَهُ غَیْرُ وَاحِدٍ فَانْتَفَعَ بِهِ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 2@*@
ترجمه :
2- داود بن زربى گوید: من در مدینه بیمار سختى شدم، و خبر آن به حضرت صادق (ع) رسید، پس بمن نوشت: خبر بیماریت بمن رسید، پس یكصاع (تقریباً سه كیلو) گندم بخر، سپس بپشت بخواب و آن گندم را روى سینه‏ات بریز و پهن كن بهر گونه كه ریخت و بگو: «اللهم انى اسئلك باسمك الذى اذا سئلك به المضطر كشفت ما به من ضر و مكنت له فى الارض و جعلته خلیفتك على خلقك ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تعافینى من علتى» سپس برخیز و درست بنشین و گندمها را از اطراف خود جمع كن، و (دوباره) همان دعا را بخوان و آنرا بچهار مد (كه هر مدى تقریباً ده سیر است) تقسیم كن، هر قسمتى را بمسكینى (و مستمندى) بده و همان دعا را بخوان. داود گوید: من دستور آن حضرت را انجام دادم (و آنقدر زود اثر گذاشت كه همانساعت بیماریم برطرف شد) و گویا از بند آزاد شدم، و بسیارى از مردم آنرا انجام داده‏اند و از آن سود برده‏اند.
3- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ نُعَیْمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ اشْتَكَى بَعْضُ وُلْدِهِ فَقَالَ یَا بُنَیَّ قُلِ اللَّهُمَّ اشْفِنِی بِشِفَائِكَ وَ دَاوِنِی بِدَوَائِكَ وَ عَافِنِی مِنْ بَلَائِكَ فَإِنِّی عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدِكَ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 3@*@
ترجمه :
3- حسین بن نعیم گوید: یكى از فرزندان حضرت صادق (ع) بیمار شد حضرت باو فرمود: اى پسركم! بگو: «اللهم اشفنى بشفائك و داونى بدوائك و عافنى من بلائك فانى عبدك و ابن عبدك».
4- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ مَالِكِ بْنِ عَطِیَّةَ عَنْ یُونُسَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ هَذَا الَّذِی قَدْ ظَهَرَ بِوَجْهِی یَزْعُمُ النَّاسُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یَبْتَلِ بِهِ عَبْداً لَهُ فِیهِ حَاجَةٌ فَقَالَ لِی لَا لَقَدْ كَانَ مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ مُكَنَّعَ الْأَصَابِعِ فَكَانَ یَقُولُ هَكَذَا وَ یَمُدُّ یَدَهُ وَ یَقُولُ یا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ قَالَ ثُمَّ قَالَ إِذَا كَانَ الثُّلُثُ الْأَخِیرُ مِنَ اللَّیْلِ فِی أَوَّلِهِ فَتَوَضَّأْ وَ قُمْ إِلَى صَلَاتِكَ الَّتِی تُصَلِّیهَا فَإِذَا كُنْتَ فِی السَّجْدَةِ الْأَخِیرَةِ مِنَ الرَّكْعَتَیْنِ الْأُولَیَیْنِ فَقُلْ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ یَا عَلِیُّ یَا عَظِیمُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا سَامِعَ الدَّعَوَاتِ وَ یَا مُعْطِیَ الْخَیْرَاتِ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَعْطِنِی مِنْ خَیْرِ الدُّنْیَا وَ الْ‏آخِرَةِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ اصْرِفْ عَنِّی مِنْ شَرِّ الدُّنْیَا وَ الْ‏آخِرَةِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ أَذْهِبْ عَنِّی هَذَا الْوَجَعَ وَ سَمِّهِ فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِی وَ أَحْزَنَنِی وَ أَلِحَّ فِی الدُّعَاءِ قَالَ فَمَا وَصَلْتُ إِلَى الْكُوفَةِ حَتَّى أَذْهَبَ اللَّهُ بِهِ عَنِّی كُلَّهُ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 4@*@
ترجمه :
4- یونس بن عمار را (غده یا جراحت دیگرى در صورتش پیدا شد) گوید: بحضرت صادق علیه السلام عرضكردم: فدایت شوم این (علتى) كه در صورت من پیدا شده مردم پندارند كه همانا خداى عزوجل هركس را از بندگانش كه دوست دارد بدان دچار نكند (و مرا خدا نخواسته كه بدان دچار شده‏ام)؟ آن حضرت بمن فرمود: نه (اینطور نیست) هر آینه مؤمن آل فرعون سرانگشتان ریخته بود (كه استخوانهاى بندهاى آنها آشكار بود) و اینطور مى‏گفت: و دستش را دراز میكرد: «از مردم پیروى كنید از فرستادگان خدا» (سوره یس آیه 20) گوید: سپس فرمود: چون ثلث آخر شب شد در ساعت اول آن (برخیز) و وضوء بساز و بنمازى كه مى‏خوانى بپرداز (مقصود نماز شب است) پس چون در سجده آخرین از دو ركعت اول (از هشت ركعت نماز شب) رسیدى در حال سجده بگو: «یا على یا عظیم یا رحمن یا رحیم یا سامع الدعوات و یا معطى الخیرات صل على محمد و آل محمدو اعطنى من خیر الدنیا و الاخرة ما أنت اهله و اصرف عنى من شر الدنیا و الاخرة ما أنت أهله و اذهب عنى هذا الوجع وسمه فانه قد غاظنى و احزننى». و در دعا پافشارى كن، گوید: هنوز بكوفه نرسیده بودم كه خداوند تمام آن درد را از من ببرد بواسطه دعائیكه آن حضرت بمن آموخت اثرى از آن بیمارى در چهره من بجاى نماند).
شرح:
مجلسى (ره) گوید: اینست كه (اشتباهى از راویان و یا نسخه نویسان در این حدیث شده و صحیح آن) مؤمن آل یس (بجاى مؤمن آل فرعون) باشد چنانكه در اخبار دیگر وارد شده و گفتار: «یا قوم اتبعوا المرسلین» از مؤمن آل یس است و در داستان او آمده است، و شاید این اشتباه (بین «یس» و «فرعون») از راویان بوده است، و برخى از افاضل گفته‏اند: ایندو مؤمن هر دو یكنفر بوده‏اند و همان مؤمن آل فرعون بوده كه عمرش طولانى گشته (و زمان حضرت عیسى علیه السلام و فرستادگان شمعون صفا را درك كرده است) ولى دور بودن این كلام (از تاریخ و اخبار) پوشیده نیست، و گذشته این حرف با اخبار بسیارى كه در هر دو مؤمن رسیده است سازش ندارد.
5- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ جَمِیعاً عَنْ حَنَانِ بْنِ سَدِیرٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ إِذَا رَأَیْتَ الرَّجُلَ مَرَّ بِهِ الْبَلَاءُ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی عَافَانِی مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ وَ فَضَّلَنِی عَلَیْكَ وَ عَلَى كَثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقَ وَ لَا تُسْمِعْهُ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 352 روایة: 5@*@
ترجمه :
5- حضرت باقر (ع) فرمود: چون مردى را دیدى كه گرفتار بلا شده (بشكرانه اینكه تو بدان بلا گرفتار نشده‏اى) بگو: «الحمد لله الذى عافانى مما ابتلاك به وفضلنى علیك و على كثیر ممن خلق» و نگذار او بشنود.
6- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ دَاوُدَ بْنِ زُرْبِیٍّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى الْمَوْضِعِ الَّذِی فِیهِ الْوَجَعُ وَ تَقُولُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّی حَقّاً لَا أُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً اللَّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَ لِكُلِّ عَظِیمَةٍ فَفَرِّجْهَا عَنِّی‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 353 روایة: 6@*@
ترجمه :
6- داود بن زربى گوید: حضرت صادق (ع) (درباره كسیكه جائى از بدنش دردى دارد) فرمود: دست خود را بر جاى درد بگذار دو سه بار بگوید: «اللّه اللّه ربى حقاً لا اشرك به شیئاً اللهم انت لها و لكل عظیمه ففرجها عنى»
7- عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ دَاوُدَ عَنْ مُفَضَّلٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع لِلْأَوْجَاعِ تَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ فِی عِرْقٍ سَاكِنٍ وَ غَیْرِ سَاكِنٍ عَلَى عَبْدٍ شَاكِرٍ وَ غَیْرِ شَاكِرٍ وَ تَأْخُذْ لِحْیَتَكَ بِیَدِكَ الْیُمْنَى بَعْدَ صَلَاةٍ مَفْرُوضَةٍ وَ تَقُولُ اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّی كُرْبَتِی وَ عَجِّلْ عَافِیَتِی وَ اكْشِفْ ضُرِّی ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ احْرِصْ أَنْ یَكُونَ ذَلِكَ مَعَ دُمُوعٍ وَ بُكَاءٍ
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 353 روایة: 7@*@
ترجمه :
7- مفضل از امام صادق علیه السلام حدیث كند كه فرمود: براى هر دردى بگو: «بسم اللّه و باللّه كم من نعمه لله فى عرق ساكن و غیر ساكن على عبد شاكر و غیر شاكر» و ریش خود را بدست راست بگیر و پس از نماز واجب سه بار (این دعا را) بخوان: «اللهم فرج عنى كربتى و عجل عافیتى و اكشف ضرى» و بكوش كه خواندنت با اشك و گریه توأم باشد.
8- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِیدِ عَنْ رَجُلٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع فَشَكَوْتُ إِلَیْهِ وَجَعاً بِی فَقَالَ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ ثُمَّ امْسَحْ یَدَكَ عَلَیْهِ وَ قُلْ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِقُدْرَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَلَالِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِعَظَمَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَمْعِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِرَسُولِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِأَسْمَاءِ اللَّهِ مِنْ شَرِّ مَا أَحْذَرُ وَ مِنْ شَرِّ مَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِی تَقُولُهَا سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ فَفَعَلْتُ فَأَذْهَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا الْوَجَعَ عَنِّی‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 353 روایة: 8@*@
ترجمه :
8- ابراهیم بن عبدالحمید از مردى حدیث كند كه گوید: خدمت امام صادق علیه السلام رفتم و از دردیكه داشتم بوى شكایت كردم (و براى رفع آن از آنحضرت علیه السلام چاره‏اى خواستم) فرمود: بگو: «بسم الله» و دست بر آن موضع درد بكش و بگو: «اعوذ بعزة اللّه و اعوذ بقدرة اللّه و اعوذ بجلال اللّه و اعوذ بعظمة اللّه و اعوذ بجمع اللّه و اعوذ برسول اللّه و اعوذ باسماء اللّه من شر ما احذر و من شر ما اخاف على نفسى» و آنرا هفت بار بگو، گوید: من اینكار را كردم و خداوند ببركت آن دعا درد را از من برد.
9- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْوَشَّاءِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَوْنٍ قَالَ أَمِرَّ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ ثُمَّ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ اللَّهُمَّ امْسَحْ عَنِّی مَا أَجِدُ ثُمَّ تُمِرُّ یَدَكَ الْیُمْنَى وَ تَمْسَحُ مَوْضِعَ الْوَجَعِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 9@*@
ترجمه :
9- و از عون حدیث شده كه فرمود: حضرت صادق (ع) فرمود: دستت را بر جاى دست بگذار و بگو: «بسم اللّه و باللّه و محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله و لا حول و لا قوة الا باللّه العلى العظیم اللهم أمسح عنى ما أجد» و سپس با دست راستت سه بار بر موضع درد بكش.
10- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَخِی غَرَامٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ ثُمَّ تَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ اللَّهُمَّ امْسَحْ عَنِّی مَا أَجِدُ وَ تَمْسَحُ الْوَجَعَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 10@*@
ترجمه :
10- عبداللّه بن سنان گوید: حضرت صادق (ع) فرمود: دستت را بر جاى درد بگذار و بگو: «بسم اللّه و باللّه و محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله و لا حول و لا قوة الا باللّه اللهم امسح عنى ما أجد»
11- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ عِیسَى عَنْ عَمِّهِ قَالَ قُلْتُ لَهُ عَلِّمْنِی دُعَاءً أَدْعُو بِهِ لِوَجَعٍ أَصَابَنِی قَالَ قُلْ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا رَبَّ الْأَرْبَابِ وَ إِلَهَ الْ‏آلِهَةِ وَ یَا مَلِكَ الْمُلُوكِ وَ یَا سَیِّدَ السَّادَةِ اشْفِنِی بِشِفَائِكَ مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ فَإِنِّی عَبْدُكَ أَتَقَلَّبُ فِی قَبْضَتِكَ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 11@*@
ترجمه :
11- على بن عیسى از عمویش حدیث كند كه گوید: باو (یعنى امام علیه السلام) عرضكردم: دعائى بمن بیاموز كه براى برطرف شدن دردى كه بمن رسیده آنرا بخوانم، فرمود: در حال سجده بگو: «یا اللّه یا رحمن یا رحیم یا رب الارباب و اله الالهه و یا ملك الملوك و یا سید السادة اشفنى بشفائك من كل داء و سقم فانى عبدك أتقلب فى قبضتك».
12- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ ابْنِ أَبِی نَجْرَانَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِیسَى عَنْ حَرِیزٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَحَدِهِمَا ع قَالَ إِذَا دَخَلْتَ عَلَى مَرِیضٍ فَقُلْ أُعِیذُكَ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ مِنْ شَرِّ كُلِّ عِرْقٍ نَفَّارٍ وَ مِنْ شَرِّ حَرِّ النَّارِ سَبْعَ مَرَّاتٍ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 12@*@
ترجمه :
12- زراره از یكى دو امام باقر یا امام صادق علیه السلام حدیث كند كه فرمود: هرگاه بالاى سر بیمارى رفتى هفت بار بگو: «اعیذك باللّه العظیم رب العرش العظیم من شر كل عرق نفار و من شر حر النار».
13- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ إِذَا اشْتَكَى الْإِنْسَانُ فَلْیَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِقُدْرَةِ اللَّهِ عَلَى مَا یَشَاءُ مِنْ شَرِّ مَا أَجِدُ
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 13@*@
ترجمه :
13- امام باقر (ع) فرمود: هرگاه انسان مریض شد (این دعا را بخواند) بگوید: «بسم اللّه و باللّه و محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله اعوذ بعزة لله و اعوذ بقدرة اللّه على ما یشاء من شر ما أجد».
14- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ هِشَامٍ الْجَوَالِیقِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع یَا مُنْزِلَ الشِّفَاءِ وَ مُذْهِبَ الدَّاءِ أَنْزِلْ عَلَى مَا بِی مِنْ دَاءٍ شِفَاءً
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 14@*@
ترجمه :
14- امام صادق علیه السلام فرمود: (براى رفع درد و بیمارى بگوید:) «یا منزل الشفاء و مذهب الداء انزل على ما بى من داء شفاء».
15- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُوسَى بْنِ الْحَسَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَبِی إِسْحَاقَ صَاحِبِ الشَّعِیرِ عَنْ حُسَیْنٍ الْخُرَاسَانِیِّ وَ كَانَ خَبَّازاً قَالَ شَكَوْتُ إِلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع وَجَعاً بِی فَقَالَ إِذَا صَلَّیْتَ فَضَعْ یَدَكَ مَوْضِعَ سُجُودِكَ ثُمَّ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص اشْفِنِی یَا شَافِی لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا یُغَادِرُ سُقْماً شِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 15@*@
ترجمه :
15- حسین خراسانى نانوا گوید: از دردى كه داشتم به حضرت صادق (ع) شكایت كردم، فرمود: چون نماز خواندى پس بجاى سجده‏ات دست بگذار و بگو: «بسم اللّه محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله اشفنى یا شافى لا شفاء الا شفاؤك، شفاء لا یغادر سقما شفاء من كل داء و سقم».
16- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ مَرِضَ عَلِیٌّ ص فَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ ص فَقَالَ لَهُ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ تَعْجِیلَ عَافِیَتِكَ وَ صَبْراً عَلَى بَلِیَّتِكَ وَ خُرُوجاً إِلَى رَحْمَتِكَ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 16@*@
ترجمه :
16- امام باقر علیه السلام فرمود: على علیه السلام بیمار شد و رسول خدا (ص) بعیادتش آمد و باو فرمود: بگو: «اللهم انى اسئلك تعجیل عافیتك و صبراً على بلیتك و خروجاً الى رحمتك».
17- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّ النَّبِیَّ ص كَانَ یُنَشِّرُ بِهَذَا الدُّعَاءِ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ وَ تَقُولُ أَیُّهَا الْوَجَعُ اسْكُنْ بِسَكِینَةِ اللَّهِ وَ قِرْ بِوَقَارِ اللَّهِ وَ انْحَجِزْ بِحَاجِزِ اللَّهِ وَ اهْدَأْ بِهَدْءِ اللَّهِ أُعِیذُكَ أَیُّهَا الْإِنْسَانُ بِمَا أَعَاذَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ عَرْشَهُ وَ مَلَائِكَتَهُ یَوْمَ الرَّجْفَةِ وَ الزَّلَازِلِ تَقُولُ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَ لَا أَقَلَّ مِنَ الثَّلَاثِ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 17@*@
ترجمه :
17- حضرت صادق (ع) فرمود: همانا پیغمبر (ص) باین دعا معالجه مى‏كرد مى‏فرمود: دست بر جاى درد مى‏گذارى و مى‏گوئى: «ایها الوجع اسكن بسكینه اللّه و قر بوقار اللّه و انحجز بحاجز اللّه و اهدأ بهداء اللّه اعیذك ایها الانسان بما اعاذ اللّه عزوجل به عرشه و ملائكته یوم الرجفه و الزلازل».
18- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عَمَّارِ بْنِ الْمُبَارَكِ عَنْ عَوْنِ بْنِ سَعْدٍ مَوْلَى الْجَعْفَرِیِّ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ وَ تَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْقُرْآنِ الْعَظِیمِ الَّذِی نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِینُ وَ هُوَ عِنْدَكَ فِی أُمِّ الْكِتَابِ عَلِیٌّ حَكِیمٌ أَنْ تَشْفِیَنِی بِشِفَائِكَ وَ تُدَاوِیَنِی بِدَوَائِكَ وَ تُعَافِیَنِی مِنْ بَلَائِكَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ تُصَلِّی عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 356 روایة: 18@*@
ترجمه :
18- معاویة بن عمار از امام صادق علیه السلام حدیث كند كه فرمود: دستت را بر موضع درد مى‏گذارى و سه بار مى‏گویى: «اللهم انى اسئلك بحق القرآن العظیم الذى نزل به الروح الامین و هو عندك فى ام الكتاب على حكیم ان تشفینى بشفائك و تداوینى بدوائك و تعافینى من بلائك».
19- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْعَوْفِیِّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زُرَارَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَیْلِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ قَالَ عَرَضَ بِی وَجَعٌ فِی رُكْبَتِی فَشَكَوْتُ ذَلِكَ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ ع فَقَالَ إِذَا أَنْتَ صَلَّیْتَ فَقُلْ یَا أَجْوَدَ مَنْ أَعْطَى وَ یَا خَیْرَ مَنْ سُئِلَ وَ یَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ ارْحَمْ ضَعْفِی وَ قِلَّةَ حِیلَتِی وَ عَافِنِی مِنْ وَجَعِی قَالَ فَفَعَلْتُهُ فَعُوفِیتُ‏
@@اصول كافى جلد 4 صفحه: 356 روایة: 19@*@
ترجمه :
19- ابو حمزة گوید: در زانوى من دردى پیدا شد پس به حضرت باقر (ع) عرض حال كردم و فرمود: چون نماز خواندى بگو: «یا اجود من اعطى و یا خیر من سئل و یا ارحم من استرحم ارحم ضعفى و قله حیلتى و عافنى من وجعى». گوید: من این كار را كردم و عافیت یافتم.