تربیت
Tarbiat.Org

اصول کافی جلد 3
ابی‏جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی

باب: باب اخلاص

بَابُ الْإِخْلَاصِ
عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ یُونُسَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَنِیفاً مُسْلِماً قَالَ خَالِصاً مُخْلِصاً لَیْسَ فِیهِ شَیْ‏ءٌ مِنْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ‏امام صادق (ع) راج به قول خداى عزّوجلّ: «حنیفاً مسلماً» فرمود: یعنى «خالصاً مخلصاً» كه‏
@@اصول كافى جلد3 صفحه: 25 روایة:1@*@
ترجمه :
چیزى از پرستش بتها در آن نباشد.
توضیح حنیف بمعناى طریقه مستقیم و معتدلى است كه از افراط و تفریط خالى باشد و مسلم بمعنى منقاد و مطیع در برابر او امر و نواهى خدایتعالى است.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِیهِ رَفَعَهُ إِلَى أَبِى جَعْفَرٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا هُوَ اللَّهُ وَ الشَّیْطَانُ وَ الْحَقُّ وَ الْبَاطِلُ وَ الْهُدَى وَ الضَّلَالَةُ وَ الرُّشْدُ وَ الْغَیُّ وَ الْعَاجِلَةُ وَ الْ‏آجِلَةُ وَ الْعَاقِبَةُ وَ الْحَسَنَاتُ وَ السَّیِّئَاتُ فَمَا كَانَ مِنْ حَسَنَاتٍ فَلِلَّهِ وَ مَا كَانَ مِنْ سَیِّئَاتٍ فَلِلشَّیْطَانِ لَعَنَهُ اللَّهُ
@@اصول كافى جلد3 صفحه: 25 روایة:2 @*@
ترجمه :
رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: همانا خداست و شیطان، حق است و باطل، هدایت است و گمراهى، راه راست است و نومیدى، دنیاست و آخرت، حسناتست و سیئات، پس هر چه حسناتست از خداست و هر چه سیئات از شیطان لعنةالله -.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا ع أَنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ ص كَانَ یَقُولُ طُوبَى لِمَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ الْعِبَادَةَ وَ الدُّعَاءَ وَ لَمْ یَشْغَلْ قَلْبَهُ بِمَا تَرَى عَیْنَاهُ وَ لَمْ یَنْسَ ذِكْرَ اللَّهِ بِمَا تَسْمَعُ أُذُنَاهُ وَ لَمْ یَحْزُنْ صَدْرَهُ بِمَا أُعْطِیَ غَیْرُهُ
@@اصول كافى جلد3 صفحه: 26 روایة:3 @*@
ترجمه :
حضرت رضا علیه السلام فرماید: امیرالمؤمنین (ع) میفرمود: خوشا حال كسى كه عبادت و دعایش را براى خدا خالص كند و دلش را بآنچه چشمش مى‏بیند مشغول ندارد و بدانچه گوش مى‏شنود، یاد خدا را فراموش نكند، و براى آنچه بدیگرى داده شده اندوهگین نشود.
عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْمِنْقَرِیِّ عَنْ سُفْیَانَ بْنِ عُیَیْنَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لِیَبْلُوَكُمْ أَیُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا قَالَ لَیْسَ یَعْنِى أَكْثَرَ عَمَلًا وَ لَكِنْ أَصْوَبَكُمْ عَمَلًا وَ إِنَّمَا الْإِصَابَةُ خَشْیَةُ اللَّهِ وَ النِّیَّةُ الصَّادِقَةُ وَ الْحَسَنَةُ ثُمَّ قَالَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْعَمَلِ حَتَّى یَخْلُصَ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَلِ وَ الْعَمَلُ الْخَالِصُ الَّذِى لَا تُرِیدُ أَنْ یَحْمَدَكَ عَلَیْهِ أَحَدٌ إِلَّا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ النِّیَّةُ أَفْضَلُ مِنَ الْعَمَلِ أَلَا وَ إِنَّ النِّیَّةَ هِیَ الْعَمَلُ ثُمَّ تَلَا قَوْلَهُ عَزَّ وَ جَلَّ قُلْ كُلٌّ یَعْمَلُ عَلى‏ شاكِلَتِهِ یَعْنِی عَلَى نِیَّتِهِ‏
@@اصول كافى جلد3 صفحه: 26 روایة:4 @*@
ترجمه :
سفیان بن عیینه گوید: امام صادق (ع) راجع به قول خداى عزّوجلّ: «تا بیازماید شما را كه كدامیك نیكو كردارترید، 2 سوره 67 -» فرمود: مقصود پركردار نیست، بلكه مقصود درست كردارتر است، و درستى همانا ترس از خدا و نیت صادق و كار نیك است.
سپس فرمود: پایدارى بر عمل تا خالص ماند، سخت‏تر از خود عمل است و عمل خالص آنست كه: نخواهى هیچكس جز خداى عزّوجلّ ترا بر آن بستاید، همانا نیت همان عمل است، سپس این قول خداى عزّوجلّ را تلاوت فرمود: «بگو همگى طبق روش خود عمل مى‏كنند، 84 سوره 17 -» یعنى طبق نیت خود.
وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ قَالَ الْقَلْبُ السَّلِیمُ الَّذِى‏یَلْقَى رَبَّهُ وَ لَیْسَ فِیهِ أَحَدٌ سِوَاهُ قَالَ وَ كُلُّ قَلْبٍ فِیهِ شِرْكٌ أَوْ شَكٌّ فَهُوَ سَاقِطٌ وَ إِنَّمَا أَرَادُوا الزُّهْدَ فِى الدُّنْیَا لِتَفْرُغَ قُلُوبُهُمْ لِلْ‏آخِرَةِ
@@اصول كافى جلد3 صفحه: 26 روایة:5 @*@
ترجمه :
و باز سفیان گوید: از آنحضرت پرسیدم قول خداى عزّوجلّ را: «جز كسیكه با دل سالم نزد خدا آید، 89 سوره 26» فرمود: دل سالم كسى دارد كه پروردگارش را ملاقات كند، در حالى كه جز خدا احدى در دلش نباشد، و هر دلى كه در آن شركى یا شكى باشد، ساقط است و (انبیاء و اولیاء خدا) زهد دنیا را اختیار كردند تا دلشان براى آخرت فارغ باشد.
بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ سُفْیَانَ بْنِ عُیَیْنَةَ عَنِ السِّنْدِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ مَا أَخْلَصَ الْعَبْدُ الْإِیمَانَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِینَ یَوْماً أَوْ قَالَ مَا أَجْمَلَ عَبْدٌ ذِكْرَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِینَ یَوْماً إِلَّا زَهَّدَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِى الدُّنْیَا وَ بَصَّرَهُ دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا فَأَثْبَتَ الْحِكْمَةَ فِى قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ ثُمَّ تَلَا إِنَّ الَّذِینَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَیَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ ذِلَّةٌ فِى الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ كَذلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِینَ فَلَا تَرَى صَاحِبَ بِدْعَةٍ إِلَّا ذَلِیلًا وَ مُفْتَرِیاً عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عَلَى رَسُولِهِ ص وَ عَلَى أَهْلِ بَیْتِهِ ص إِلَّا ذَلِیلًا
@@اصول كافى جلد3 صفحه: 27 روایة:6@*@
ترجمه :
امام باقر (ع) فرمود: هیچ بنده‏ئى چهل روز ایمانش را بخداى عزّوجلّ خالص نگرداند یا فرمود: هیچ بنده‏ئى ذكر خدا را چهل روز نیكو انجام ندهد جز آنكه خداى عزّوجلّ او را نسبت بدنیا زاهد سازد و درد و داروى دنیا را باو بنماید، پس حكمت را دلش ثابت كند و زبانش را بآن گویا سازد سپس تلاوت فرمود: «كسانیكه گوساله پرستیدند، بزودى خشم پروردگارشان با ذلت در زندگى دنیا بآنها برسد، افترا بندانرا اینگونه جزا مى‏دهیم 152 سوره 7» از اینرو هیچ بدعت گزارى را نبینى، جز اینكه ذلیل است، و هیچ افترا زننده بخدا و پیغمبر و اهل بیتش صلوات الله علیهم را نبینى جز اینكه ذلیل است.