تربیت
Tarbiat.Org

اخلاق در قرآن جلد سوم
آیت الله محمد تقی مصباح یزدی‏‏

افترا به خداوند

از همه دروغ ها بدتر، دروغی است که به خدا و رسول او نسبت داده شود؛ زیرا در این جا مسئله مصلحت و سرنوشت انسان و جامعه مطرح است و کسانی که در این مورد دروغ بگویند، بزرگ ترین ضربه را به اجتماع و مصالح انسان های دیگر می زنند. خداوند در قرآن می فرماید:
(فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللّهِ کَذِباً)**انعام/ 144.***.
چه کسی ستمکارتر از آن کس است که به خدا دروغ و افترا می بندد؟
﴿ صفحه 338﴾
زشتیِ افترا به خدا و رسول او به اندازه ای است که اگر روزه دار در ماه مبارک رمضان، چنین دروغی بگوید، روزه اش باطل خواهد شد.
هم چنین وارونه نشان دادن سخنان حق انبیا و اولیای خدا، آمیختن آن ها با سخنان باطل و یا تحریف لفظ یا معنای آن نیز در واقع، نوعی افترا بر خدا است. در قرآن از کسانی که دست به این گونه کارها می زنند، به شدت، نکوهش شده است:
(اِنَما یَفْتَرِی الکَذِبَ الَّذِینَ لایُؤْمِنُونَ بِایاتِ اللّهِ وَ اُوْلئِکَ هُمُ الْکاذِبُونَ)**نحل/ 105.***.
کسانی که دروغ به خدا می بندند، ایمان به خدا ندارند و دروغ گوی واقعی این ها هستند.
یعنی بدترین دروغ، دروغی است که از بی ایمانی حاصل شود.
در آیه دیگری می فرماید:
(اِنَمّا یَأْمُرُکُمْ بِالسُّوءِ وَالْفَحْشاءِ وَاَنْ تَقُولُوا عَلَی اللّهِ مالاتَعْمَلُونَ)**بقره/ 169.***.
شیطان انسان ها را به کارهای زشت و بدکاری و افترای به خدا و یا نسبت دادن چیزهایی که نمی دانند، به خدا وامی دارد.
بنابراین، ارزش منفی، منحصر در این نیست که شخص سخنی را که می داند خلاف واقع است، بگوید، بلکه حتی اگر از روی نادانی و بدون علم و یقین، سخنی را به خدا نسبت دهد، بازهم مرتکب کار زشتی شده است.