تربیت
Tarbiat.Org

یاد او
آیت الله محمد تقی مصباح یزدی‏‏

جایگاه اهل ذکر در کلام معصوم

حضرت در ادامه خطبه خویش درباره جلوه‏های رفتاری یاد خداوند می‏فرمایند:
و ان للذکر لأهلاً أخذوه من الدنیا بدلاً، فلم تشغلهم تجاره و لا بیع عنه.
اغلب مردم در پی دنیا و مادیات هستند و برای رسیدن به آن و تأمین خواسته‏های دنیوی می‏کوشند. هم و غم آنها تأمین لذایذ و نعمت‏های دنیا است. در این میان اندکی از بندگان خدا نیز اهل ذکر و انس با خدا هستند و به جای دنیا و دل بستن به لذت‏هایش، خلوت انس با پروردگار خویش را برگزیده‏اند. لذت آنها در سخن گفتن با او است. آنان شیفته و شیدای یاد حق هستند و در مجلس انس با حق غرق مشاهده محبوب می‏گردند. این دل باختگان توجه از ما سوی برگرفته و تنها به او توجه دارند؛ آن چنان که اشتغال ظاهری به دنیا و کسب و تجارت، آنان را به خود مشغول نمی‏سازد و از توجه آنان به خداوند نمی‏کاهد. آنان گرچه به ظاهر به امور دنیایی مشغولند، اما دلشان در جای دیگری است؛ در بین مردمند، اما دلشان به کس دیگری است. وقتی با مردم سخن می‏گویند، مردم تصور می‏کنند که به آنها توجه دارند؛ در حالی که توجه آنها به خداوند است و روزگار را با یاد خدا سپری می‏کنند. اما چنان که گفتیم، آنان فقط به فکر خود نیستند بلکه در اندیشه نجات و هدایت دیگران نیز هستند من با تذکرات و هشدارهای خود غافلان را از ارتکاب محرمات و کیفرهای الهی می‏ترسانند. ابتدا خود به عدالت زینت می‏یابند و سپس دیگران را نیز به عدالت دعوت می‏کنند.
خود از بدی‏ها و زشتی‏ها دوری می‏کنند و دیگران را نیز از بدی‏ها باز می‏دارند.
مصداق بارز اهل ذکر خود آن حضرت و فرزندان معصومشان علیه‏السلام هستند. طبق روایتی که در کافی آمده است مراد از اهل الذکر در قرآن هم این بزرگواران هستند، و آن روایت این است که امام صادق علیه‏السلام درباره آیه:
و انه لذکر لک و لقومک و سوف تسئلون (92)
فرمودند:
الذکر القرآن و نن قومه و نحن المسؤولون؛ (93) مراد از ذکر قرآن است و ما قوم آن و پرسش شوندگان هستیم.
هم چنین طبق روایت امام کاظم علیه‏السلام، رسول خدا صلی الله علیه و آله در مورد آیه:
فاسئلوا أهل الذکر ان کنتم لا تعلمون (94)
فرمودند:
الذکر أنا، و الائمه اهل الذکر؛ (95) منظور از ذکر من هستم و امامان علیه‏السلام اهل ذکر می‏باشند.