تربیت
Tarbiat.Org

دستور العمل و مرواریدهای درخشان
حاج شیخ عباس قمی (رضوان الله علیه)

فصل دوم در اذکار مأثوره است:

بدان که برای ذکر، فضلیت بسیاری وارد شده است و حق تعالی، برای هر چیزی حدی قرار داده که به آن منتهی می‏شود، مگر ذکر که بسیار آنرا خواسته، چنانچه فرموده، (و اذکروا الله ذکرا کثیراً) و حضرت صادق علیه‏السلام فرمود: که پدرم کثیر و الذکر بود، وقتی با او راه می‏رفتم، او را ذاکر می‏دیدم و با مردم صحبت و گفتگو می‏نمود و از ذکر خدا غافل نبود و پیوسته می‏دیدم که زبان مبارکش به کامش چسبیده بود و می‏گفت: (لا اله الا الله) و روایت شده که موسی بن عمران علیه‏السلام به خدای تعالی عرض کرد: (پروردگار! بعضی مجالس بر من می‏گذرد که تو را، اعزواجل می‏شمارم از آنکه در آن موضع ذکر تو نمایم) فرمود: ای موسی! ذکر من، در هر حال و در هر زمانی نیکوست.)
و نیز روایت شده است که حق تعالی وحی فرمود به حضرت موسی علیه‏السلام که ای موسی ! خوشحال مشو به بسیاری مال و ترک مکن ذکر مرا در هیچ حال به یقین بسیاری مال، باعث فراموشی گناهان می‏شود و ترک ذکر من، موجب قساوت دلها می‏گردد. و حضرت صادق علیه‏السلام فرمودند: باکی نیست در ذکر کردن، در حالی که بول می‏کنی، زیرا ذکر خدا، در هر حالی، نیک است و خسته مشو از ذکر خدا).
و نیز روایت شده است: که هر گروهی که در مجلسی جمع شوند و ذکر خدا ننمایند و صلوات بر پیامبر نفرستند، آن مجلس حسرت و وبال خواهد شد برایشان. و به روایت دیگر، حضرت صادق علیه‏السلام فرمود که: اگر ذکر خدا و ذکر ما ننمایند آن مجلس، برای آنها در قیامت، موجب حسرت خواهد بود. و احادیث در فضیلت ذکر خدا در همه حال، بسیار است و مستحب و موکد است، در حال غفلت مردم و در بازار و بعد از صبح و عصر و در دو ساعت غفلت که وقت طلوع آفتاب و وقت غروب آن باشد. و مستحب است؛ آهسته ذکر خدا نمودن.
و بدان که: از ائمه طاهرین علیه‏السلام انواع و اقسام ذکر، برای حوائج و امور مهم دنیا و آخرت، وارد شده است و ما در این مختصر به ذکر ده قسم از آنها که مصداق (تلک عشره کامله) باشد، تبرک می‏جوئیم.