تربیت
Tarbiat.Org

مفاتیح الجنان بخش دوم
حاج شیخ عباس قمی (رضوان الله علیه)

زیارت هفتم‏

زیارتیست که سیّد بن طاوُس در مصباح الزّائر نقل کرده به این کیفیّت که قصد کن باب‏السلام یعنی درگاه روضه مقدسه امیرالمؤمنین‏علیه السلام که ضریح مقدس نمایان می‏شود پس‏
بگو سی و چهار مرتبه: اَللَّهُ اَکْبَرُ و بگو: سَلامُ اللَّهِ وَسَلامُ مَلائِکَتِهِ الْمُقَرَّبینَ‏
خدا بزرگتر است سلام خدا و سلام فرشتگان مقربش‏
وَاَنْبِیآئِهِ الْمُرْسَلینَ وَعِبادِهِ‏الصَّالِحینَ وَجَمیعِ الشُّهَدآءِ وَالصِّدیقینَ‏
و پیمبران مرسلش و بندگان شایسته‏اش و تمام شهیدان و راستگویان‏
عَلَیْکَ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ اَلسَّلامُ عَلی‏ آدَمَ صِفْوَةِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلی‏
بر تو ای امیرمؤمنان سلام بر آدم برگزیده خدا سلام بر
نُوحٍ نَبِیِّ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلی‏ اِبْراهیمَ خَلیلِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مُوسی‏
نوح پیامبر خدا سلام بر ابراهیم خلیل خدا سلام بر موسی‏
کَلیمِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلی‏ عیسی‏ روُحِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مُحَمَّدٍ حَبیبِ اللَّهِ‏
هم سخن خدا سلام بر عیسی روح خدا سلام بر محمد حبیب خدا
وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَلسَّلامُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ الرَّضِیِّ وَوَجْهِهِ الْعَلِیِ‏
و رحمت خدا و برکاتش سلام بر نام پسندیده خدا و جمال والایش‏
وَصِراطِهِ السَّوِیِّ اَلسَّلامُ عَلی‏ الْمُهَذَّبِ الصَّفِیِّ اَلسَّلامُ عَلی‏ اَبِی‏
و راه هموارش سلام بر بنده پاکیزه با صفا سلام بر ابی‏
الْحَسَنِ عَلِیِّ بْنِ اَبیطالِبٍ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَلسَّلامُ عَلی‏ خالِصِ‏
الحسن علی بن ابی طالب و رحمت خدا و برکاتش سلام بر خالص‏
الْأَخِلّآءِ اَلسَّلامُ عَلی‏ الْمَخْصُوصِ بِسَیِّدَةِ النِّسآءِ اَلسَّلامُ عَلَی‏
دوستان سلام بر آنکس که مخصوص گشت به همسری بانوی زنان (جهانیان) سلام بر
الْمَوْلُودِ فِی الْکَعْبَةِ الْمُزَوَّجِ فِی السَّمآءِ اَلسَّلامُ عَلی‏ اَسَدِ اللَّهِ فِی‏
متولد شده در کعبه و تزویج شده در آسمان سلام بر شیر خدا در
الْوَغی‏ اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ شُرِّفَتْ بِهِ مَکَّةُ وَمِنی‏ اَلسَّلامُ عَلی‏ صاحِبِ‏
میدان جنگ سلام بر آنکس که مکه و مِنی‏ به او شرف یافت سلام بر صاحب‏
الْحَوْضِ وَحامِلِ اللِّوآءِ اَلسَّلامُ عَلی‏ خامِسِ اَهْلِ العَبآءِ اَلسَّلامُ‏
حوض وپرچمدار (اسلام) سلام بر پنجمین نفر اهل عباء سلام‏
عَلَی الْبآئِتِ عَلی‏ فِراشِ النَّبِیِّ وَمُفْدیهِ بِنَفْسِهِ مِنَ الْأَعْداءِ اَلسَّلامُ‏
بر آنکس که در بستر پیامبر خدا خوابید و جانش را فدای او کرد در برابر دشمنان سلام‏
عَلی‏ قالِعِ بابِ خَیْبَرَ وَالدَّاحی‏ بِهِ فِی الْفَضآءِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مُکَلِّمِ‏
بر کَننده در خیبر و پرت کُننده آن در فضا سلام بر تکلم کننده‏
الفِتْیَةِ فی‏کَهْفِهِمْ بِلِسانِ الْأَنْبِیآءِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مُنْبِعِ الْقَلیبِ فِی الفَلا
با اصحاب کهف در میان کهفشان به زبان پیمبران سلام بر بیرون آورنده آب از چاه در بیابان خشک‏
اَلسَّلامُ عَلی‏ قالِعِ الصَّخْرَةِ وَقَدْ عَجَزَ عَنْهَا الرِّجالُ الْاَشِدَّآءُ اَلسَّلامُ‏
سلام بر کننده سنگ سختی که مردان نیرومند از کندنش عاجز شدند سلام‏
عَلی‏ مُخاطِبِ الثُّعْبانِ عَلی‏ مِنْبَرِ الْکُوفَةِ بِلِسانِ الفُصَحآءِ اَلسَّلامُ‏
بر سخن گوینده بااژدها بر بالای منبر کوفه به زبان فصیح سلام‏
عَلی‏ مُخاطِبِ الذِّئْبِ وَمُکَلِّمِ الْجُمْجُمَةِ بِالنَّهْرَوانِ وَقَدْ نَخِرَتِ‏
بر سخن گوینده با گرگ و تکلم کننده با جمجمه مرده در نهروان پس از آنکه استخوانهایش‏
الْعِظامُ بِالْبِلا اَلسَّلامُ عَلی‏ صاحِبِ الشَّفاعَةِ فی‏ یَوْمِ الْوَرْی‏
پوسیده شده بود سلام بر صاحب شفاعت در روز آخرت‏
وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَلسَّلامُ عَلَی الْأِمامِ الزَّکیِّ حَلیفِ الْمِحْرابِ‏
و رحمت خدا و برکاتش سلام بر آن پیشوای پاکیزه و ملازم محراب عبادت‏
اَلسَّلامُ عَلی‏ صاحِبِ الْمُعْجِزِ الْباهِرِ وَالنَّاطِقِ بِالْحِکْمَةِ وَالصَّوابِ‏
سلام بر صاحب معجزه روشن و گویای به حکمت و درستی‏
اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ عِنْدَهُ تَاْویلُ الْمُحْکَمِ وَالْمُتَشابِهِ وَعِنْدَهُ اُمُ‏
سلام بر کسی که نزد او است تأویل محکم و متشابه قرآن و پیش او است‏
الْکِتابِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ رُدَّتْ عَلَیْهِ الشَّمْسُ حینَ تَوارَتْ‏
دفتر اصلی سلام برآنکس که خورشید برای او برگشت پس از آنکه غروب‏
بِالْحِجابِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مُحْیِی اللَّیْلِ الْبَهیمِ بِالتَّهَجُّدِ وَالْأِکْتِیابِ‏
کرده بود سلام بر زنده دارنده شب تاریک به تهجد و زاری‏
اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ خاطَبَهُ جَبْرَئیلُ بِاِمْرَةِ الْمُؤْمِنینَ بِغَیْرِ اِرْتِیابٍ‏
سلام بر آنکس که بدون تردید صدایش زد جبرئیل به نام امیر مؤمنان‏
وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَلسَّلامُ عَلی‏ سَیِّدِ السَّاداتِ اَلسَّلامُ عَلی‏
و رحمت خدا و برکاتش سلام بر آقای بزرگان سلام بر
صاحِبِ الْمُعْجِزاتِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ عَجِبَ مِنْ حَمَلاتِهِ فِی‏
صاحب معجزات سلام برآنکس که درشگفت شدند از حمله‏هایش در
الْحُرُوبِ مَلآئِکَةُ سَبْعِ سَمواتٍ اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ ناجَی الرَّسُولَ‏
جنگها فرشتگان هفت آسمان سلام بر آنکس که با رسول خدا راز گفت‏
فَقَدَّمَ بَیْنَ یَدَیْ نَجْواهُ صَدَقاتٍ اَلسَّلامُ عَلی‏ اَمیرِ الْجُیُوشِ‏
و برای رازگوئیش صدقه‏ها داد سلام بر فرمانده سپاهها
وَصاحِبِ الْغَزَواتِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مُخاطِبِ ذِئْبِ الْفَلَواتِ اَلسَّلامُ‏
و صاحب جنگها سلام بر سخن گوی با گرگهای بیابان سلام‏
عَلی‏ نُورِ اللَّهِ فِی الظُّلُماتِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ رُدَّتْ لَهُ الشَّمْسُ‏
بر نور خدا در تاریکیها سلام بر آنکس که خورشید برایش بازگشت‏
فَقَضی‏ ما فاتَهُ مِنَ الصَّلوةِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَلسَّلامُ عَلی‏ اَمیِرِ
پس نمازش را که قضا شده بود بجای آورد و رحمت خدا و برکاتش سلام بر امیر
الْمُؤْمِنینَ اَلسَّلامُ عَلی‏ سَیِّدِ الْوَصِیّینَ اَلسَّلامُ عَلی‏ اِمامِ الْمُتَّقینَ‏
مؤمنان سلام بر آقای اوصیاء سلام بر پیشوای پرهیزکاران‏
اَلسَّلامُ عَلی‏ وارِثِ عِلْمِ النَّبِیّینَ اَلسَّلامُ عَلی‏ یَعْسُوبِ الدّینِ‏
سلام بر وارث علم پیمبران سلام بر پادشاه دین‏
اَلسَّلامُ عَلی‏ عِصْمَةِ الْمُؤْمِنینَ اَلسَّلامُ عَلی‏ قُدْوَةِ الصَّادِقینَ‏
سلام بر نگهدار مؤمنان سلام بر مقتدای راستگویان‏
وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَلسَّلامُ عَلی‏ حُجَّةِ الْأَبْرارِ اَلسَّلامُ عَلی‏ اَبِی‏
و رحمت خدا و برکاتش سلام بر حجت نیکان سلام بر پدر
الْأَئِمَّةِ الْأَطْهارِ اَلسَّلامُ عَلَی الْمَخْصُوصِ بِذِی الْفَقارِ اَلسَّلامُ عَلی‏
امامان پاک سلام بر آنکس که به ذوالفقار مخصوص گشت سلام بر
ساقی‏ اَوْلِیآئِهِ مِنْ حَوْضِ النَّبِیِّ الْمُخْتارِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ مَا
سیراب کننده دوستان خود از حوض پیامبر مختار صلی اللّه علیه و آله تا
اطَّرَدَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ اَلسَّلامُ عَلَی النَّبَأِ الْعَظیمِ اَلسَّلامُ عَلی‏ مَنْ اَنْزَلَ‏
از پی هم درآید شب و روز سلام بر آن خبر بزرگ سلام بر آنکس که خدا درباره‏اش نازل فرمود:
اللَّهُ فیهِ وَاِنَّهُ فی‏ اُمِّ الْکِتابِ لَدَیْنا لَعَلِیٌّ حَکیمٌ اَلسَّلامُ عَلی‏ صِراطِ
«و براستی او در دفتر اصلی نزد ما علی و حکیم است» سلام بر راه راست‏
اللَّهِ الْمُسْتَقیمِ اَلسَّلامُ عَلَی الْمَنْعُوتِ فِی التَّوْریةِ وَالْأِنْجیلِ وَالْقُرْآنِ‏
خدا سلام بر آنکس که وصفش شده در تورات و انجیل و قرآن‏
الْحَکیمِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ پس می‏اندازی خود را بر ضریح و می‏بوسی آن را و
حکمت‏آموز و رحمت خدا و برکاتش بر او باد
می‏گوئی: یا اَمینَ اللَّهِ یا حُجَّةَ اللَّهِ یا وَلِیَّ اللَّهِ یا صِراطَ اللَّهِ زارَکَ عَبْدُکَ‏
ای امین خدا ای حجت خدا ای ولی خدا ای راه خدا زیارتت کرد بنده‏
وَوَلِیُّکَ اللّائِذُ بِقَبْرِکَ وَالْمُنیخُ رَحْلَهُ بِفِنآئِکَ الْمُتَقَرِّبُ اِلَی اللَّهِ‏
و دوستت که به قبرت پناه آورده و بار (نیاز) خود را به آستان تو انداخته و بوسیله تو به خدای‏
عَزَّوَجَلَّ وَالْمُسْتَشْفِعُ بِکَ اِلَی اللَّهِ زِیارَةَ مَنْ هَجَرَ فیکَ صَحْبَهُ‏
عزوجل تقرب جسته و تو را شفیع درگاه خدا قرار داده زیارت کردن آن کس که بخاطر تو دست از رفیقان شسته‏
وَجَعَلَکَ بَعْدَ اللَّهِ حَسْبَهُ اَشْهَدُ اَنَّکَ الطُّورُ وَالْکِتابُ الْمَسْطُورُ وَالرِّقُ‏
و تو را پس از خدا برای خود کافی دانسته گواهی دهم که توئی طُور و کتاب مسطور (نامه نوشته) و برگ‏
الْمَنْشُورُ وَبَحْرُ الْعِلْمِ الْمَسْجُورِ یا وَلِیَّ اللَّهِ اِنَّ لِکُلِّ مَزُورٍ عِنایَةً
پهن شده و دریای جوشان دانش ای ولی خدا براستی هر که را به زیارتش روند نسبت‏
فیمَنْ زارَهُ وَقَصَدَهُ وَاَتاهُ وَاَ نَا وَلِیُّکَ وَقَدْ حَطَطْتُ رَحْلی‏ بِفِنائِکَ‏
به زائرش و آنکس که آهنگش کرده و بنزدش آمده عنایتی دارد و من دوست توأم که بار (نیازم) را به آستان تو انداخته‏
وَلَجَأْتُ اِلی‏ حَرَمِکَ وَلُذْتُ بِضَریحِکَ لِعِلْمی‏ بِعَظیمِ مَنْزِلَتِکَ‏
و به حرم تو مُلتجی شدم و به ضریح تو پناهنده شدم چون علم دارم به بزرگی منزلت و مقامت‏
وَشَرَفِ حَضْرَتِکَ وَقَدْ اَثْقَلَتِ الذُّنُوبُ ظَهْری‏ وَمَنَعَتْنی‏ رُقادی‏ فَما
و شرافت درگاهت و براستی گناهان پشتم را سنگین کرده و خواب را از من گرفته و نمی‏یابم‏
اَجِدُ حِرْزاً وَلا مَعْقِلاً وَلا مَلْجَأً اَلْجَأُ اِلَیْهِ اِلَّا اللَّهَ تَعالی‏ وَتَوَسُّلی‏ بِکَ‏
پناهگاه و نه جای امن و ملجأی که بدان پناه برم جز خدای تعالی و توسل بوسیله تو
اِلَیْهِ وَاسْتِشْفاعی‏ بِکَ لَدَیْهِ فَها اَ نَا ذا نازِلٌ بِفِنائِکَ وَلَکَ عِنْدَ اللَّهِ جاهٌ‏
به درگاهش و شفاعت جوئی به تو در نزد او پس من اکنون به آستان تو فرود آمده و تو را در نزد خدا جاه‏
عَظیمٌ وَمَقامٌ کَریمٌ فَاشْفَعْ لی‏ عِنْدَ اللَّهِ رَبِّکَ یا مَوْلایَ پس ببوس ضریح‏
و منزلتی بزرگ و مقامی شایسته است پس شفاعت کن برای من در پیش خدا که پروردگار تو است ای مولای من
را و روی خود را به قبله کن و بگو: اَللّهُمَّ اِنّی‏ اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ یا اَسْمَعَ السَّامِعینَ‏
خدایا من به درگاه تو تقرب جویم ای شنواترین شنوایان‏
وَیا اَبْصَرَ النَّاظِرینَ وَیا اَسْرَعَ الْحاسِبینَ وَیا اَجْوَدَ الْأَجْوَدینَ‏
و ای بیناترین بینایان و ای سریعترین حسابگران و ای سخی‏ترین سخاوتمندان‏
بِمُحَمَّدٍ خاتَمِ النَّبِیّینَ رَسُولِکَ اِلَی الْعالَمینَ وَبِاَخیهِ وَابْنِ عَمِّهِ‏
به حق محمد خاتم پیمبران فرستاده و رسول تو بسوی جهانیان و به حق برادر و پسر عمویش‏
الْأَنْزَعِ الْبَطینِ الْعالِمِ الْمُبینِ عَلِیٍّ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ وَالْحَسَنِ‏
آن آقای بازپیشانی فراخ سینه آن دانای آشکار کننده یعنی «علی» امیرمؤمنان و به حق حسن‏
وَالْحُسَیْنِ الْأِمامَیْنِ الشَّهیدَیْنِ وَبِعَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ زَیْنِ الْعابِدینَ‏
و حسین دو پیشوای شهید و به علی بن الحسین زیب پرستش کنندگان‏
وَبِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ باقِرِ عِلْمِ الْأَوَّلینَ وَبِجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ زَکِیِ‏
و به محمد بن علی شکافنده دانش پیشینیان و به جعفر بن محمد آن پاکیزه‏
الصِّدِّیقینَ وَبِمُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ الْکاظِمِ الْمُبینِ وَحَبیسِ الظَّالِمینَ‏
در میان راستگویان و به موسی بن جعفر فرو برنده خشم و آشکار کننده حق و زندانی ستمکاران‏
وَبِعَلِیِّ بْنِ مُوسَی الرِّضَا الْأَمینِ وَبِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْجَوادِ عَلَمِ‏
و به علی بن موسی آن راضی به مقدّارت حق و امین او و به محمد بن علی جواد مشعل راه‏
الْمُهْتَدینَ وَبِعَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْبَرِّ الصَّادِقِ سَیِّدِ الْعابِدینَ وَبِالْحَسَنِ‏
یافتگان و به علی بن محمد آن نیکوکار راستگو و آقای عبادت‏کنندگان و به حسن‏
بْنِ عَلِیٍّ الْعَسْکَریِ‏ّ وَلِیِّ الْمُؤْمِنینَ وَبِالْخَلَفِ الْحُجَّةِ صاحِبِ الْأَمْرِ
بن علی عسکری زمامدار مؤمنان و به یادگار شایسته حجت حق صاحب‏الامر
مُظْهِرِ الْبَراهینِ اَنْ تَکْشِفَ ما بی‏ مِنَ الْهُمُومِ وَتَکْفِیَنی‏ شَرَّ الْبَلآءِ
آشکارکننده برهانها که بگشائی از من اندوههایم را و کفایت کنی از من بلای‏
الْمَحْتُومِ وَتُجیرَنی‏ مِنَ النَّارِ ذاتِ السَّمُومِ بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ‏
حتمی را و پناهم دهی از آتش گدازنده دوزخ به رحمتت ای مهربانترین‏
الرَّاحِمینَ پس دعا کن برای هر چه بخواهی و وداع نما آن‏حضرت را وبرگرد مؤلف گوید
مهربانان
که سیّد عبدالکریم بن طاوُس در فَرْحَةُالغَریّ روایت کرده که حضرت امام زین‏العابدین‏علیه السلام وارد کوفه شد و داخل شد در مسجد آن و در مسجد بود اَبُوحمزه ثمالی که از زاهدین اهل کوفه و مشایخ آنجا بود پس حضرت دو رکعت نماز گذاشت ابوحمزه گفت نشنیدم لهجه‏ای پاکیزه‏تر از او نزدیکش رفتم تا بشنوم چه می‏گوید شنیدم می‏گوید «اِلهی‏ اِنْ کانَ قَدْ عَصَیْتُکَ فَاِنّی‏ قَدْ اَطَعْتُکَ فی‏ اَحَبِّ الْأَشْیاءِ اِلَیْکَ» و این دعائی است معروف مؤلّف گوید که ذکر این دعا بعد از این در اعمال کوفه بیاید و آنکه ابوحمزه گفت که آن بزرگوار آمد نزد ستون هفتم و نعلین را کند و ایستاد و دستها را تا برابر گوش بلند کرد و تکبیری گفت که جمیع موهای بدن من از دَهْشَت آن راست ایستاد پس چهار رکعت نماز گذارد و رکوع و سجودش را نیکو به عمل آورد پس این دعا را خواند «اِلهی‏ اِنْ کنْتُ قَدْ عَصَیْتُکَ» تا آخر دعا و موافق روایت سابقه آن بزرگوار برخاست و رفت ابوحمزه گفت که من عقب او رفتم تا مناخ کوفه و آن مکانی بود که شتران را در آنجا می‏خوابانیدند دیدم در آنجا غلام سیاهی است و با او است شتر گزیده و ناقه گفتم با او ای سیاه این مرد کیست گفت «اَوَیَخْفی‏ عَلَیْکَ شَمائِلُهُ» از سیما و شمایلش او را نشناختی او علیّ بن الحسین است ابوحمزه گفت پس خود را انداختم روی قدمهای آن حضرت بوسیدم آن را که آن جناب نگذاشت و با دست خود سر مرا بلند کرد و فرمود مکن سجود نشاید مگر برای خداوند عزوجلَّ گفتم یابن رسول‏اللّه برای چه اینجا آمدید فرمود که از برای آنچه که دیدی یعنی نماز در مسجد کوفه و اگر مردم بدانند که چه فضیلتی است در آن بیایند بسوی آن اگرچه به روش کودکان خود را بر زمین کشند یعنی بیایند هر چند در نهایت سختی باشد راه رفتن بر ایشان مانند اطفالی‏که راه نیفتاده‏اند نشسته حرکت می‏نمایند پس فرمود آیا میل‏داری که زیارت کنی با من قبر جدّم علیّ بن ابیطالب‏علیه السلام را گفتم بلی پس حرکت فرمود و من در سایه ناقه او بودم و حدیث می‏کرد مرا تا رسیدیم بِغَرِیَّیْن و آن بقعه‏ای بود سفید که نور آن می‏درخشید پس از شتر خویش پیاده شد و دو طرف روی خود را بر آن زمین گذاشت و فرمود ای ابا حمزه این قبر جدّ من علیّ بن ابیطالب‏علیه السلام است پس زیارت کرد آن حضرت را به زیارتی‏که اوّل آن «اَلسَّلامُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ الرَّضیِّ وَنُورِ وَجْهِهِ الْمُضیئ»است پس وداع کرد با آن قبر مطهّر و رفت بسوی مدینه و من برگشتم بسوی کوفه مؤلّف گوید که از ذکر نکردن سیّد این زیارت را در فَرْحَة تأسف می‏خوردم و در جستجوی آن بودم تا اینکه یک‏یک زیاراتی که برای حضرت امیرالمؤمنین‏علیه السلام نقل شده ملاحظه کردم زیارتی که در اوّل آن این دو جمله باشد نیافتم مگر این زیارت شریف که جمله اوّلش موافق است و جمله دوّم مختلف پس شاید که این زیارت همان زیارت باشد و این اختلاف چندان ضرر ندارد واگر گویی که اوّل این زیارت «سَلامُ اللَّهِ وَ سَلامُ مَلآئِکَتِهِ» است نه «اَلسَّلامُ عَلَی اِسْمِ اللَّهِ الرَّضِیِّ» گوئیم اوّل زیارت همان «اَلسَّلامُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ الرَّضیِّ» است و سلام‏های سابق به منزله اذن دخول و طلب رخصت است و شاهد بر این مطلب تطبیق این زیارتست با زیارت روز مولود که کمال مشابهت را با هم دارند رجوع کن به آنجا تا بر تو معلوم شود و نیز بدانکه در زیارت ششم و زیارت روز مولود این دو جمله بدون لفظ نور می‏باشد امّا نه در اوّل زیارت واللَّهُ العالِمُ وبالجمله ما را از زیارات مطلقه همین هفت زیارت که نقل کردیم کافی است و اگر کسی بیش از این خواسته باشد بخواند زیارات جامعه را و بخواند نیز زیارت مبسوطی را که بعد از این برای روز غدیر نقل می‏کنیم زیرا که روایت شده بخواندن آن زیارت در هر وقت و در هر کجا که شخص باشد و باید غنیمت شمرد زیارت حضرت امیرالمؤمنین‏علیه السلام و نماز در آن حرم مطهر را زیرا که نماز در نزد آن بزرگوار مقابل دویست هزار نماز است و از حضرت صادق‏علیه السلام منقول است که هر که زیارت کند امام مفترض‏الطّاعه را و نماز گذارد نزد او چهار رکعت نوشته شود برای او حجّه و عمره و ما در هَدِیَّةُ الزّائرین اشاره کردیم به فضیلت مجاورت قبر امیرالمؤمنین‏علیه السلام لکن بشرط آنکه مجاور حَقِ‏ّ جوار آن حضرت را ملحوظ داشته باشد و این مطلب بسیار مشکلی است که برای هرکس ممکن نیست و مقام را مقتضی ذکر آن نیست طالبین رجوع کنند به کلمه طیّبه.

ذکر وداع امیرالمؤمنین‏علیه السلام‏
چون خواستی وداع کنی آن حضرت را بخوان این وداع را که بعد از زیارت پنجم مذکور درکتب‏
علما نقل شده: اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَسْتَوْدِعُکَ اللَّهَ‏
سلام بر تو و رحمت خدا و برکاتش تو را می‏سپارم به خدا
وَاسْتَرْعیکَ وَاَقْرَءُ عَلَیْکَ السَّلامَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالرُّسُلِ وَبِما جآئَتْ بِهِ‏
و از تو سرپرستی خواهم و بر تو سلام فرستم ایمان آوردیم به خدا و به رسولان او و بدانچه آنان از جانب خدا آورده‏
وَدَعَتْ اِلَیْهِ وَدَلَّتْ عَلَیْهِ فَاکْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدینَ اَللّهُمَّ لا تَجْعَلْهُ آخِرَ
و بدان دعوت کردند و بر آن راهنمائی نمودند پس خدایا ما را در زمره گواهان بنویس خدایا قرار مده این زیارت را آخرین‏
الْعَهْدِ مِنْ زِیارَتی‏ اِیَّاهُ فَاِنْ تَوَفَّیْتَنی‏ قَبْلَ ذلِکَ فَاِنّی‏ اَشْهَدُ فی‏
زیارت من از این بزرگوار و اگر مرا پیش از آن بمیرانی پس من گواهی دهم در
مَماتی‏ عَلی‏ ما شَهِدْتُ عَلَیْهِ فی‏ حَیوتی‏ اَشْهَدُ اَنَّ اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ‏
مردنم همان گواهی را که در زندگیم بدان گواهی داده‏ام گواهی دهم که امیر مؤمنان‏
عَلِیّاً وَالْحَسَنَ وَالْحُسَیْنَ وَعَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ وَمُحَمَّدَ بْنَ عَلِیٍ‏
علی و حسن و حسین و علی بن الحسین و محمد بن علی‏
وَجَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ وَمُوسَی بْنَ جَعْفَرٍ وَعَلِیَّ بْنَ مُوسی‏ وَمُحَمَّدَ بْنَ‏
و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمد بن‏
عَلِیٍّ وَعَلِیَّ بْنَ مُحَمَّدٍ وَالْحَسَنَ بْنَ عَلِیٍّ وَالْحُجَّةَ بْنَ الْحَسَنِ‏
علی و علی بن محمد و حسن بن علی و حجة بن الحسن‏
صَلَواتُکَ عَلَیْهِمْ اَجْمَعینَ اَئِمَّتی‏ وَاَشْهَدُ اَنَّ مَنْ قَتَلَهُمْ وَحارَبَهُمْ‏
که درودهای تو بر همگی ایشان باد امامان من هستند و گواهی دهم که هر که بکُشد ایشان را و بجنگد با ایشان‏
مُشْرِکُونَ وَمَنْ رَدَّ عَلَیْهِمْ فی‏ اَسْفَلِ دَرَکٍ مِنَ الْجَحیمِ وَاَشْهَدُ اَنَّ مَنْ‏
مشرک است و هر که ردّ کند آنان را در پایین‏ترین طبقه دوزخ است و گواهی دهم که هر که‏
حارَبَهُمْ لَنا اَعْدآءٌ وَنَحْنُ مِنْهُمْ بُرَءآؤُ وَاَنَّهُمْ حِزْبُ الشَّیْطانِ وَعَلی‏
با ایشان بجنگد دشمن ما است و ما از آنها بیزاریم و آنان از دار و دسته شیطان هستند و بر
مَنْ قَتَلَهُمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلآئِکَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعینَ وَمَنْ شَرِکَ فیهِمْ‏
کشندگانشان لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم باد و هم بر کسانی‏که شریک در خون‏
وَمَنْ سَرَّهَ قَتْلَهُمْ اَللّهُمَّ اِنّی‏ اَسْئَلُکَ بَعْدَ الصَّلوةِ وَالتَّسْلیمِ اَنْ تُصَلِّیَ‏
آنها شده و از کشتنشان شاد گشتند خدایا از تو خواهم پس از درود و سلام که درود فرستی‏
عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَعَلیٍّ وَفاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَیْنِ وَعَلِیٍّ وَمُحَمَّدٍ
بر محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین و علی و محمد
وَجَعْفَرٍ وَمُوسی‏ وَعَلِیٍّ وَمُحَمَّدٍ وَعَلِیٍّ وَالْحَسَنِ وَالْحُجَّةِ وَلا
و جعفر و موسی و علی و محمد و علی و حسن و حضرت حجت و
تَجْعَلْهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِیارَتِهِ فَاِنْ جَعَلْتَهُ فَاحْشُرْنی‏ مَعَ هؤُلآءِ
قرار ندهی آخرین بارِ زیارتم از این بزرگوار و اگر چنین کنی پس مرا با این نامبردگان که‏
الْمُسَمّینَ الْاَئِمَّةِ اَللّهُمَّ وَذَلِّلْ قُلُوبَنا لَهُمْ بِالطَّاعَةِ وَالْمُناصَحَةِ
امامان منند محشور گردان خدایا رام گردان دلهای ما را به فرمانبرداری ایشان و خیرخواهی‏
وَالْمَحَبَّةِ وَحُسْنِ الْمُوازَرَةِ وَالتَّسْلیمِ‏
و دوستی و خوش خدمتی و تسلیم شدن برای آنها
مقصد دُویّم‏
در زیارات مخصوصه حضرت امیرالمؤمنین‏علیه السلام و آنها چند زیارت است اوّل زیارت روز غدیر است که روایت شده از حضرت امام رضا علیه السلام که به ابن ابی نصر فرمود ای ابن ابی نصر هر جا که باشی حاضر شو در روز غدیر نزد قبر امیرالمؤمنین‏علیه السلام بدرستی که حقّ تعالی می‏آمرزد در
این روز از مرد مؤمن و زن مؤمنه گناه شصت ساله را و آزاد می‏کند از آتش جهنّم دو برابر آنچه آزاد کرده است در ماه رمضان و در شب قدر و شب فطر «الخبر» و بدان‏که برای این روز شریف چند زیارت نقل شده اوّل زیارت امین اللَّه که در زیارت دویّم مطلقه گذشت دویّم زیارتی است که به سندهای معتبره از حضرت امام علی نقی‏علیه السلام نقل شده که زیارت کردند حضرت امیرالمؤمنین‏علیه السلام را به آن در روز غدیر در سالی که معتصم آن حضرت را طلبیده بود وکیفیّت آن چنان است که چون اراده زیارت نمائی بایست بر دَرِ قُبّه منوّره و رخصت طلب‏نما وشیخ شهیدگفته‏که غسل می‏کنی وپاکترین جامه‏های خودرامی‏پوشی واذن‏دخول‏می‏طلبی می‏گوئی «اَللّهُمَّ اِنّی‏ وَقَفْتُ عَلی‏ بابٍ» و این همان اذن دخول اوّل است که ما در اوّل باب نقل کردیم پس پای راست را مقدّم دار و داخل شو و برو به نزدیک ضریح مقدّس و پشت به قبله در برابر ضریح بایست وبگو: اَلسَّلامُ عَلی‏ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ خاتَِمِ النَّبِیّینَ‏
سلام بر محمد رسول خدا خاتم پیمبران‏
وَسَیِّدِ الْمُرْسَلینَ وَصَفْوَةِ رَبِّ الْعالَمینَ اَمینِ اللَّهِ عَلی‏ وَحْیِهِ‏
و آقای رسولان و برگزیده پروردگار جهانیان امین خدا بر وحیش‏
وَعَزآئِمِ اَمْرِهِ وَالْخاتِمِ لِما سَبَقَ وَالْفاتِحِ لِمَا اسْتُقْبِلَ وَالْمُهَیْمِنِ عَلی‏
و فرمانهای حتمی‏اش و ختم کننده آنچه از پیش گذشته و گشاینده آنچه پس از او آید و گواه و نگهبان بر
ذلِکَ کُلِّهِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ وَصَلَواتُهُ وَتَحِیَّاتُهُ اَلسَّلامُ عَلی‏
همه آنها و رحمت خدا و برکاتش و درودها و تحیاتش و سلام بر
اَنْبِیآءِ اللَّهِ وَرُسُلِهِ وَمَلآئِکَتِهِ الْمُقَرَّبینَ وَعِبادِهِ الصَّالِحینَ اَلسَّلامُ‏
پیمبران خدا و رسولانش و فرشتگان مقربش و بندگان شایسته‏اش سلام‏
عَلَیْکَ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ وَسَیِّدَ الْوَصِیّینَ وَوارِثَ عِلْمِ النَّبِیّینَ وَوَلِیَ‏
بر تو ای امیر مؤمنان و آقای اوصیاء و وارث دانش پیمبران و ولی‏
رَبِّ الْعالَمینَ وَمَوْلایَ وَمَوْلَی الْمُؤْمِنینَ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ‏
پروردگار جهانیان و سرور من و سرور مؤمنان و رحمت خدا و برکاتش‏
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا مَوْلایَ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ یا اَمینَ اللَّهِ فی‏ اَرْضِهِ‏
سلام بر تو ای مولای من ای امیر مؤمنان ای امین خدا در زمینش‏
وَسَفیرَهُ فی‏ خَلْقِهِ وَحُجَّتَهُ الْبالِغَةَ عَلی‏ عِبادِهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا دینَ‏
و سفیرش در میان خلق و حجت رسای او بر بندگانش سلام بر تو ای آئین‏
اللَّهِ الْقَویمَ وَصِراطَهُ الْمُسْتَقیمَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ اَیُّهَا النَّبَأُ الْعَظیمُ الَّذی‏
محکم خدا و راه راستش سلام بر تو ای خبر عظیمی که مردم‏
هُمْ فیهِ مُخْتَلِفُونَ وَعَنْهُ یُسْئَلُونَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ‏
در آن اختلاف کرده و از آن بازخواست شوند سلام بر تو ای امیر مؤمنان‏
آمَنْتَ بِاللَّهِ وَهُمْ مُشْرِکُونَ وَصَدَّقْتَ بِالْحَقِّ وَهُمْ مُکَذِّبُونَ‏
ایمان آوردی به خدا در آن وقت که مردم مشرک بودند و تصدیق کردی حق را در هنگامی که آنها تکذیب کردند
وَجاهَدْتَ وَهُمْ مُحْجِمُونَ وَعَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدّینَ صابِراً
و پیکار کردی در آنگاه که آنان خود را واپس کشیدند و پرستش کردی خدا را مخلصانه در دین و شکیبا
مُحْتَسِباً حَتّی‏ اَتیکَ الْیَقینُ اَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ‏
و پاداش جو تا آنگاه که مرگت فرا رسید ای لعنت خدا بر ستمکاران سلام بر تو
یا سَیِّدَ الْمُسْلِمینَ وَیَعْسُوبَ الْمُؤْمِنینَ وَاِمامَ الْمُتَّقینَ وَقآئِدَ الْغُرِّ
ای آقای مسلمانان و پادشاه مؤمنان و پیشوای پرهیزکاران و مقتدای‏
الْمُحَجَّلینَ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَشْهَدُ اَنَّکَ اَخُو رَسُولِ اللَّهِ وَوَصِیُّهُ‏
سفید رویان و رحمت خدا و برکاتش گواهی دهم که براستی توئی برادر رسول خدا و وصی او
وَوارِثُ عِلْمِهِ وَاَمینُهُ عَلی‏ شَرْعِهِ وَخَلیفَتُهُ فی‏ اُمَّتِهِ وَاَوَّلُ مَنْ آمَنَ‏
و وارث دانشش و امین او بر شریعت و احکامش و جانشین او در امتش و نخستین کسی که ایمان آورد
بِاللَّهِ وَصَدَّقَ بِما اُنْزِلَ عَلی‏ نَبِیِّهِ وَاَشْهَدُ اَنَّهُ قَدْ بَلَّغَ عَنِ اللَّهِ ما اَنْزَلَهُ‏
به خدا و تصدیق کرد آنچه را بر پیامبرش نازل گشت و گواهی دهم که او بخوبی رساند آنچه را خدا درباره‏ات نازل فرموده‏
فیکَ فَصَدَعَ بِاَمْرِهِ وَاَوْجَبَ عَلی‏ اُمَّتِهِ فَرْضَ طاعَتِکَ وَوِلایَتِکَ‏
بود و دستورش را با صدای بلند به مردم رساند و واجب کرد بر امتش لزوم پیروی تو و ولایتت را
وَعَقَدَ عَلَیْهِمُ الْبَیْعَةَ لَکَ وَجَعَلَکَ اَوْلی‏ بِالْمُؤْمِنینَ مِنْ اَنْفُسِهِمْ کَما
و عقد و بیعت تو را برای آنها بست و تو را نسبت به مؤمنان سزاوارتر از خودشان قرار داد
جَعَلَهُ اللَّهُ کَذلِکَ ثُمَّ اَشْهَدَ اللَّهَ تَعالی‏ عَلَیْهِمْ فَقالَ اَ لَسْتُ قَدْ بَلَّغْتُ‏
چنانچه خدا چنان مقرر کرده بود و سپس خدای تعالی را بر این مطلب گواه گرفت و فرمود: آیا بخوبی نرساندم؟
فَقالُوا اَللّهُمَّ بَلی‏ فَقالَ اَللّهُمَّ اشْهَدْ وَکَفی‏ بِکَ شَهیداً وَحاکِماً بَیْنَ‏
گفتند: خدایا چرا. فرمود: بار خدایا گواه باش و کافی است گواه بودن تو و حکمرانیت در میان‏
الْعِبادِ فَلَعَنَ اللَّهُ جاحِدَ وِلایَتِکَ بَعْدَ الْأِقْرارِ وَناکِثَ عَهْدِکَ بَعْدَ
بندگان پس لعنت کند خدا منکر ولایت و فرمانروائی تو را پس از اقرار و شکننده پیمانت را پس از
الْمیثاقِ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ وَفَیْتَ بِعَهْدِ اللَّهِ تَعالی‏ وَاَنَّ اللَّهَ تَعالی‏ مُوفٍ لَکَ‏
بستن پیمان و گواهی دهم که تو براستی به عهد خدای تعالی وفا کردی و به حقیقت خدای تعالی وفاکننده است درباره تو
بِعَهْدِهِ وَمَنْ اَوْفی‏ بِما عاهَدَ عَلَیْهُ اللَّهَ فَسَیُؤْتیهِ اَجْراً عَظیماً وَاَشْهَدُ
به عهد خویش و هرکس وفا کند بدان پیمانی که با خدا بسته است پس خدا پاداش بزرگی به او خواهد داد و گواهی دهم‏
اَنَّکَ اَمیرُ الْمُؤْمِنینَ الْحَقُّ الَّذی‏ نَطَقَ بِوِلایَتِکَ التَّنْزیلُ وَاَخَذَ لَکَ‏
که براستی توئی امیر مؤمنان بر حق که قرآن درباره ولایتت گویا شد و
الْعَهْدَ عَلَی الْأُمَّةِ بِذلِکَ الرَّسُولُ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ وَعَمَّکَ وَاَخاکَ الَّذینَ‏
رسول خدا از امت خود در این باره پیمان گرفت و گواهی دهم که به حقیقت تو و عمویت (حمزه) و برادرت (جعفر)
تاجَرْتُمُ اللَّهَ بِنُفُوسِکُمْ فَاَنْزَلَ اللَّهُ فیکُمْ اِنَّ اللَّهَ اشْتَری‏ مِنَ الْمُؤْمِنینَ‏
سودا کردید با خدا بوسیله جانهای خود پس خدا درباره‏تان نازل کرد: «همانا خدا خرید از مؤمنان‏
اَنْفُسَهُمْ وَاَمْوالَهُمْ بِاَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ یُقاتِلُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ‏
جانها و مالهاشان را که (در عوض) بهشت از آنها باشد کارزار کنند در راه خدا پس بکشند
وَیُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْهِ حَقّاً فِی التَّوْریةِ وَالْأِنْجیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ‏
و کشته شوند وعده‏ای است که بر او محقق گشته در تورات و انجیل و قرآن و کیست‏
اَوْفی‏ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِروُا بِبِیْعِکُمُ الَّذی‏ بایَعْتُمْ بِهِ وَذلِکَ هُوَ
که وفادارتر باشد به عهد خود از خدا پس شادمان باشید به معامله خویش که انجام دادید که این‏
الْفَوْزُ الْعَظیمُ التَّآئِبُونَ الْعابِدوُنَ الْحامِدوُنَ السَّآئِحُونَ الرَّاکِعُونَ‏
کامیابی بزرگی است، توبه گرانی هستند پرستش کننده و ستایشگر و روزه‏دار (یا سفر کننده برای طلب علم) و رکوع کننده‏
السَّاجِدُونَ الْامِرُونَ بِالْمَعْروُفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَالْحافِظُونَ‏
و سجده‏گزار و وادار کننده به معروف و بازدارنده از منکر و نگهبانان‏
لِحُدوُدِ اللَّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ اَشْهَدُ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ اَنَّ الشَّآکَّ فیکَ‏
حدود خدا و نوید ده به مؤمنان» گواهی دهم ای امیر مؤمنان که هر که درباره تو شک و تردید به خود راه دهد
ما آمَنَ بِالرَّسُولِ الْأَمینِ وَاَنَّ الْعادِلَ بِکَ غَیْرَکَ عانِدٌ عَنِ الدّینِ‏
به رسول امین ایمان نیاورده و براستی کسی که عدول کند از تو به دیگری جز تو معاند است در دین‏
الْقَویمِ الَّذِی ارْتَضاهُ لَنا رَبُّ الْعالَمینَ وَاَکْمَلَهُ بِوِلایَتِکَ یَوْمَ الْغَدیرِ
محکم و استواری‏که پسندیده است برای ما پروردگار جهانیان و کامل کرد آن را بوسیله ولایتت در روز غدیر
وَاَشْهَدُ اَنَّکَ الْمَعْنِیُّ بِقَوْلِ الْعَزیزِ الرَّحیمِ وَاَنَّ هذا صِراطی‏ مُسْتَقیماً
و گواهی دهم که توئی مقصود از گفتار خدای نیرومند مهربان «و براستی این است راه راست من‏
فَاتَّبِعُوهُ وَلا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَّرَقَ بِکُمْ عَنْ سَبیلِهِ ضَلَّ وَاللَّهِ وَاَضَلَ‏
پس از آن پیروی کنید و از راههای دیگر پیروی نکنید که شما را از راه او جدا کند» گمراه است به خدا و گمراه کرده‏
مَنِ اتَّبَعَ سِواکَ وَعَنَدَ عَنِ الْحَقِّ مَنْ عاداکَ اَللّهُمَّ سَمِعْنا لِأَمْرِکَ‏
هر کس که پیروی کند جز تو را و عناد ورزیده از حق کسی‏که با تو دشمنی کند خدایا ما فرمان تو را شنیدیم‏
وَاَطَعْنا وَاتَّبَعْنا صِراطِکَ الْمُسْتَقیمَ فَاهْدِنا رَبَّنا وَلا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ
و اطاعت کردیم و راه راست تو را پیروی کردیم پس ما را هدایت کن پروردگارا و منحرف مکن دلهای ما را پس از آنکه‏
اِذْ هَدَیْتَنا اِلی‏ طاعَتِکَ وَاجْعَلْنا مِنَ الشَّاکِرینَ لِأَنْعُمِکَ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ‏
به طاعت خود هدایتمان کردی و قرارمان ده از سپاسگزاران نعمتهایت و گواهی دهم که براستی‏
لَمْ تَزَلْ لِلْهَوی‏ مُخالِفاً وَللِتُّقی‏ مُحالِفاً وَعَلی‏ کَظْمِ الْغَیْظِ قادِراً وَعَنِ‏
تو پیوسته با هوای نفس مخالفت کردی و ملازم پرهیزکاری بودی و بر فرونشاندن خشم خویش توانا و از
النَّاسِ عافِیاً غافِراً وَاِذا عُصِیَ اللَّهُ ساخِطاً وَاِذا اُطیعَ اللَّهُ راضیاً وَبِما
(رفتار جاهلانه مردم) گذشت کن و آمرزنده بودی و هنگامی که خدا را معصیت می‏کردند خشمناک وچون اطاعت او رامی‏کردند خوشنود
عَهِدَ اِلَیْکَ عامِلاً راعِیاً لِمَا اسْتُحْفِظْتَ حافِظاً لِمَا اسْتُودِعْتَ مُبَلِّغاً
می‏گشتی وبدانچه خدا باتو پیمان‏بسته‏بود عمل‏کرده ودرآنچه مأمور حفظش‏بودی رعایت داشتی، نگهداری کردی آنچه به‏تو سپرده‏شده‏
ما حُمِّلْتَ مُنْتَظِراً ما وُعِدْتَ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ مَا اتَّقَیْتَ ضارِعاً وَلا
بود و رساندی آنچه را به عهده داشتی و چشم براه وعده‏ای بودی که به تو داده شده بود و گواهی دهم که تقیه تو (از دشمنان) نه‏از باب‏
اَمْسَکْتَ عَنْ حَقِّکَ جازِعاً وَلا اَحْجَمْتَ عَنْ مُجاهَدَةِ غاصِبیکَ‏
زبونی و ناتوانی بود و خودداری نکردی از گرفتن حق خود بخاطر عجز و بی‏تابی و کناره‏گیری نکردی از پیکار با غاصبین حق خود
ناکِلاً وَلا اَظْهَرْتَ الرِّضی‏ بِخِلافِ ما یُرْضِی اللَّهَ مُداهِناً وَلا وَهَنْتَ‏
از جهت سستی و چنان نبود که بر خلاف میل خدا برای سازش با دشمن اظهار رضایت کنی و نه اینکه سستی کنی‏
لِما اَصابَکَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَلا ضَعُفْتَ وَلاَ اسْتَکَنْتَ عَنْ طَلَبِ حَقِّکَ‏
در برابر آنچه در راه خدا به تو رسید و نه اینکه ناتوان باشی و نه اینکه درمانده شده باشی از مطالبه حق خود
مُراقِباً مَعاذَ اللَّهِ اَنْ تَکُونَ کَذلِکَ بَلْ اِذْ ظُلِمْتَ احْتَسَبْتَ رَبَّکَ‏
بخاطر ترس از غاصبین حقت، پناه به خدا که چنان بوده باشی بلکه چون به تو ستم کردند تو آن را به حساب پروردگارت‏
وَفَوَّضْتَ اِلَیْهِ اَمْرَکَ وَذَکَّرْتَهُمْ فَمَا ادَّکَروُا وَوَعَظْتَهُمْ فَمَا اتَّعَظُوا
گذاردی و کارت را به او واگذار کردی و ستمکارانت را پند دادی ولی پند نگرفتند و موعظه‏شان کردی ولی سودشان نداد
وَخَوَّفْتَهُمُ اللَّهَ فَما تَخَوَّفُوا وَاَشْهَدُ اَنَّکَ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ جاهَدْتَ‏
و از خدا آنها را ترساندی و نترسیدند و گواهی دهم که تو ای امیر مؤمنان جهاد کردی‏
فِی اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ حَتّی‏ دَعاکَ اللَّهُ اِلی‏ جِوارِهِ وَقَبَضَکَ اِلَیْهِ بِاخْتِیارِهِ‏
در راه خدا آنطور که باید تا اینکه خداوند تو را به جوار خویش دعوت کرد و به اختیار خود جان شریفت را قبض فرمود
وَاَلْزَمَ اَعْدائَکَ الْحُجَّةَ بِقَتْلِهِمْ اِیَّاکَ لِتَکُونَ الْحُجَّةُ لَکَ عَلَیْهِمْ مَعَ ما
و ملزم کرد حجت را بر دشمنانت به همان که تو را کشتند تا حجت تو بر آنها تمام باشد با آن همه‏
لَکَ مِنَ الْحُجَجِ الْبالِغَةِ عَلی‏ جَمیعِ خَلْقِهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَمیرَ
حجتهای رسای دیگری که بر تمام خلق خدا داشتی سلام بر تو ای امیر
الْمُؤْمِنینَ عَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصاً وَجاهَدْتَ فِی اللَّهِ صابِراً وَجُدْتَ‏
مؤمنان پرستش کردی خدا را از روی اخلاص و پیکار کردی در راه خدا بردبارانه و بذل‏
بِنَفْسِکَ مُحْتَسِباً وَعَمِلْتَ بِکِتابِهِ وَاتَّبَعْتَ سُنَّةَ نَبِیِّهِ وَاَقَمْتَ الصَّلوةَ
جان کردی به حساب خدا و به قرآنش عمل کردی و از روش و سنت پیغمبرش پیروی کردی و نماز را برپاداشتی‏
وَآتَیْتَ الزَّکوةَ وَاَمَرْتَ بِالْمَعْروُفِ وَنَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ مَا اسْتَطَعْتَ‏
و زکات را پرداختی و به معروف امر کردی و از منکر نهی کردی تا توانستی و در این کار جویا بودی‏
مُبْتَغِیاً ما عِنْدَ اللَّهِ راغِباً فیما وَعَدَ اللَّهُ لا تَحْفِلُ بِالنَّوائِبِ وَلا تَهِنُ‏
آنچه را نزد خدا است و میل و رغبت داشتی بدانچه خدا وعده داده بود باکی از پیش‏آمدهای ناگوار نداشتی‏
عِنْدَ الشَّدآئِدِ وَلا تُحْجِمُ عَنْ مُحارِبٍ اَفِکَ مَنْ نَسَبَ غَیْرَ ذلِکَ اِلَیْکَ‏
و در برابر سختیها سستی نکردی و رو نگرداندی از جنگجویان، هر که جز این به تو نسبت دهد
وَافْتَری‏ باطِلاً عَلَیْکَ وَاَوْلی‏ لِمَنْ عَنَدَ عَنْکَ لَقَدْ جاهَدْتَ فِی اللَّهِ حَقَ‏
تهمت زده و افترای دروغی را به باطل بر تو بسته و دشمنت را کمک کرده چه آنکه تو براستی جهادکردی در راه‏خدا آنطور
الْجِهادِ وَصَبَرْتَ عَلَی الْأَذی‏ صَبْرَ احْتِسابٍ وَاَنْتَ اَوَّلُ مَنْ آمَنَ‏
که باید و در برابر آزار دشمنان بردباری کردی بردباری پاداش جویانه و تو نخستین کسی بودی که‏
بِاللَّهِ وَصَلّی‏ لَهُ وَجاهَدَ وَاَبْدی‏ صَفْحَتَهُ فی‏ دارِ الشِّرْکِ وَالْأَرْضُ‏
به خدا ایمان آوردی و برای او نماز خواندی و جهاد کردی و خود را آشکار ساختی در مرکز شرک در زمانی‏که زمین‏
مَشْحُونَةٌ ضَلالَةً وَالشَّیْطانُ یُعْبَدُ جَهْرَةً وَاَنْتَ الْقائِلُ لا تَزیدُنی‏
پر بود از گمراهی و شیطان را آشکارا می‏پرستیدند و تو بودی که می‏گفتی زیادی‏
کَثْرَةُ النَّاسِ حَوْلی‏ عِزَّةً وَلا تَفَرُّقُهُمْ عَنّی‏ وَحْشَةً وَلَوْ اَسْلَمَنِی‏
مردم در گِرد من به عزت من نیفزاید و پراکنده شدنشان نیز بر ترس من افزوده نکند و اگر همه مردم‏
النَّاسُ جَمیعاً لَمْ اَکُنْ مُتَضَرِّعاً اِعْتَصَمْتَ بِاللَّهِ فَعَزَزْتَ وَآثَرْتَ‏
نیز مرا واگذارند به زاری درنیایم به قدرت خدا تکیه کردی و عزیز گشتی و آخرت‏
الْأخِرَةَ عَلَی الْأُولی‏ فَزَهِدْتَ وَاَیَّدَکَ اللَّهُ وَهَداکَ وَاَخْلَصَکَ‏
را بر دنیا برگزیدی و زهد ورزیدی و خدا نیز کمکت کرد و راهنمائیت فرمود و انتخاب کرده‏
وَاجْتَبیکَ فَما تَناقَضَتْ اَفْعالُکَ وَلاَ اخْتَلَفَتْ اَقْوالُکَ وَلا تَقَلَّبَتْ‏
و برگزیدت، در کارهای تو تناقضی نبود و گفتارهایت اختلاف نداشت و حالات تو متغیر و دگرگون‏
اَحْوالُکَ وَلاَ ادَّعَیْتَ وَلاَ افْتَرَیْتَ عَلَی اللَّهِ کَذِباً وَلا شَرِهْتَ اِلَی‏
نگشت و ادعائی بر خلاف حق نداشتی و نه بدروغ بر خدا افتراء بستی و نه آزمند متاع ناقابل‏
الْحُطامِ وَلا دَنَّسَکَ الْآثامُ وَلَمْ تَزَلْ عَلی‏ بَیِّنةٍ مِنْ رَبِّکَ وَیَقینٍ مِنْ‏
دنیا گشتی و نه گناهان تو را آلوده کرد و پیوسته روشت روی برهانی آشکار از پروردگارت بود و در
اَمْرِکَ تَهْدی‏ اِلَی الْحَقِّ وَاِلی‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ اَشْهَدُ شَهادَةَ حَقٍ‏
کارت یقین داشتی بسوی حق و به شاهراه راست (مردم را) راهنمائی می‏کردی گواهی دهم از روی حقیقت‏
وَاُقْسِمُ بِاللَّهِ قَسَمَ صِدْقٍ اَنَّ مُحَمَّداً وَآلَهُ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ ساداتُ‏
و سوگند یاد کنم به خدا براستی که همانا محمد و آلش صلوات‏الله علیهم آقایان‏
الْخَلْقِ وَاَنَّکَ مَوْلایَ وَمَوْلَی الْمُؤْمِنینَ وَاَنَّکَ عَبْدُ اللَّهِ وَوَلِیُّهُ وَاَخُو
خلق بودند و تو مولای من و مولای مؤمنانی و تو براستی بنده خدا و ولی او و برادر
الرَّسُولِ وَوَصِیُّهُ وَوارِثُهُ وَاَنَّهُ الْقآئِلُ لَکَ وَالذَّی‏ بَعَثَنی‏ بِالْحَقِّ ما
رسول و وصی و وارثش هستی و او به تو فرمود: سوگند بدانکه مرا به حق برانگیخت‏
آمَنَ بی‏ مَنْ کَفَرَ بِکَ وَلا اَقَرَّ بِاللَّهِ مَنْ جَحَدَکَ وَقَدْ ضَلَّ مَنْ صَدَّ عَنْکَ‏
ایمان نیاورده به من آن کس که به تو کافر است و اقرار نکرده به خدا کسی که تو را انکار کند وگمراه است کسی‏که مردم را ازتو باز دارد
وَلَمْ یَهْتَدِ اِلَی اللَّهِ وَلا اِلَیَّ مَنْ لا یَهْتَدی‏ بِکَ وَهُوَ قَوْلُ رَبّی‏ عَزَّوَجَلَ‏
و راه بسوی خدا و بسوی من نیافته آنکس که بوسیله تو رهبری نیافته و این گفتار پروردگار من عزوجل‏
وَاِنّی‏ لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی‏ اِلی‏ وِلایَتِکَ‏
است که فرمود: «و من آمرزگارم برای آن کس که توبه کند و ایمان آورده و کار شایسته کند و راه یابد - بسوی ولایت تو - »
مَوْلایَ فَضْلُکَ لا یَخْفی‏ وَنُورُکَ لا یُطْفَأُ وَاَنَّ مَنْ جَحَدَکَ الظَّلُومُ‏
ای سرور من فضل تو مخفی نیست و نور تو خاموش نگردد و هر که تو را انکار کند ستمکار
الْأَشْقی‏ مَوْلایَ اَنْتَ الْحُجَّةُ عَلَی الْعِبادِ وَالْهادی‏ اِلَی الرَّشادِ
و بدبخت است، مولای من توئی حجت بر بندگان و راهنمای به راه راست‏
وَالْعُدَّةُ لِلْمَعادِ مَوْلایَ لَقَدْ رَفَعَ اللَّهُ فِی الْأوُلی‏ مَنْزِلَتَکَ وَاَعْلی‏ فِی‏
و ذخیره روز معاد مولای من براستی خداوند مقام تو را در دنیا بلند کرده، و والا گردانید
الْأخِرَةِ دَرَجَتَکَ وَبَصَّرَکَ ما عَمِیَ عَلی‏ مَنْ خالَفَکَ وَحالَ بَیْنَکَ‏
درجه‏ات را در آخرت و بینایت کرد بدانچه پوشیده ماند بر مخالفین تو و آنکس که حائل شد میان تو
وَبَیْنَ مَواهِبِ اللَّهِ لَکَ فَلَعَنَ اللَّهُ مُسْتَحِلِّی الْحُرْمَةِ مِنْکَ وَذائِدِی‏
و میان بهره‏هائی که خدا به تو داده بود پس خدا لعنت کند آنکس که حرمت تو را حلال پنداشت‏
الْحَقِّ عَنْکَ وَاَشْهَدُ اَنَّهُمُ الْأَخْسَروُنَ الذَّینَ تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ
و حق را از تو گرداند و گواهی دهم که آنان زیانکارند که آتش چهره‏شان را بسوزاند
وَهُمْ فیها کالِحُونَ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ ما اَقْدَمْتَ وَلا اَحْجَمْتَ وَلا نَطَقْتَ‏
و در آنجا زشت منظر باشند و گواهی دهم که اقدام نکردی و واپس نکشیدی و زبان نگشادی‏
وَلا اَمْسَکْتَ اِلاَّ بِاَمْرٍ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ قُلْتَ وَالَّذی‏ نَفْسی‏ بِیَدِهِ لَقَدْ
و نه بستی جز به دستور خدا و رسولش، تو خود فرمودی: «سوگند بدانکه جانم بدست او است‏
نَظَرَ اِلَیَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ اَضْرِبُ بِالسَّیْفِ قُدْماً فَقالَ‏
همانا نگریست بسویم رسول خدا صلی اللّه علیه و آله در هنگامی که پیشقدمانه شمشیر می‏زدم و به من فرمود:
یا عَلِیُّ اَنْتَ مِنّی‏ بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسی‏ اِلاَّ اَنَّهُ لا نَبِیَّ بَعدْی‏
ای علی تو از من به منزله هارونی از موسی جز آنکه پیمبری پس از من نیست‏
وَاُعْلِمُکَ اَنَّ مَوْتَکَ وَحَیوتَکَ مَعی‏ وَعَلی‏ سُنَّتی‏ فَوَ اللَّهِ ما کَذِبْتُ وَلا
و تو را آگاه کنم که مرگ و زندگیت با من و بر روش و طریقه من است و به خدا سوگند دروغ نگویم‏
کُذِبْتُ وَلا ضَلَلْتُ وَلا ضُلَّ بی‏ وَلا نَسیتُ ما عَهِدَ اِلَیَّ رَبّی‏ وَاِنّی‏
و دروغ به من نگفته‏اند و گمراه نشدم و گمراهم نکردند و نه آنکه فراموش کردم آنچه را پروردگارم با من پیمان بسته‏
لَعَلی‏ بَیِّنَةٍ مِنْ رَبّی‏ بَیَّنَها لِنَبِیِّهِ وَبَیَّنَهَا النَّبِیُّ لی‏ وَاِنّی‏ لَعَلَی الطَّریقِ‏
و براستی من بُرهانی آشکار از پروردگارم دارم که برای پیامبرش گفته و او هم برای من بیان کرده و من در طریق‏
الْواضِحِ اَلْفِظُهُ لَفْظاً صَدَقْتَ وَاللَّهِ وَقُلْتَ الْحَقَّ فَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ ساواکَ‏
روشن و واضحی‏هستم وبطور صریح وفاش آنرامی‏گویم» به‏خدا (ای‏مولای‏من) راست‏گفتی وحق گفتی پس‏خدا لعنت‏کند آنکس‏که تو را
بِمَنْ ناواکَ وَاللَّهُ جَلَّ اسْمُهُ یَقُولُ هَلْ یَسْتَوِی الَّذینَ یَعْلَمُونَ‏
برابر کرد با دشمنانت در صورتی‏که آن خدائی که نامش برجسته است فرماید: آیا یکسانند کسانی‏که می‏دانند
وَالَّذینَ لا یَعْلَمُونَ فَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ عَدَلَ بِکَ مَنْ فَرَضَ اللَّهُ عَلَیْهِ‏
با کسانی‏که نمی‏دانند» پس خدا لعنت کند کسی را که در ردیف تو قرار داد آن کس را که خدا ولایت تو را بر
وِلایَتَکَ وَاَنْتَ وَلِیُّ اللَّهِ وَاَخُو رَسُولِهِ وَالذَّآبُّ عَنْ دینِهِ وَالَّذی‏
بر او واجب کرده بود با اینکه تو بودی ولی خدا و برادر رسول او و دفاع کننده از دینش و آنکس که‏
نَطَقَ الْقُرْآنُ بِتَفْضیلِهِ قالَ اللَّهُ تَعالی‏ وَفَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدینَ عَلَی‏
که قرآن به برتریش گویا است خدای تعالی فرماید: «و برتری داد خدا جهاد کنندگان را بر
الْقاعِدینَ اَجْراً عَظیماً دَرَجاتٍ مِنْهُ وَمَغْفِرَةً وَرَحْمَةً وَکانَ اللَّهُ‏
وانشستگان به پاداشی بزرگ که مرتبتها و آمرزش و رحمت او است و خدا آمرزنده و مهربان‏
غَفُوراً رَحیماً وَقالَ اللَّهُ تَعالی‏ اَجَعَلْتُمْ سِقایَةَ الْحآجِّ وَعِمارَةَ
است» و فرمود خدای تعالی: «آیا قرار داده‏اید آب دادن حاجیان و آباد کردن‏
الْمَسْجِدِ الْحَرامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْیَوِم الْأخِرِ وَجاهَدَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ لا
مسجد الحرام را مانند آن کس که ایمان آورده به خدا و روز جزا و در راه خدا جهاد کرده؟
یَسْتَوُنَ عِنْدَ اللَّهِ وَاللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمینَ الَّذینَ آمَنُوا
نزد خدا برابر نیستند و خدا هدایت نمی‏کند گروه ستمکار را، آنانکه ایمان آورده‏
وَهاجَروُا وَجاهَدوُا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ بِاَمْوالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ اَعْظَمُ دَرَجَةً
و هجرت کرده و در راه خدا جهاد کرده‏اند با مالهایشان و جانهایشان در مرتبت‏
عِنْدَ اللَّهِ وَاُولئِکَ هُمُ الْفآئِزوُنَ یُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوانٍ‏
نزد خدا برترند و اینان کامیاب شدگانند که نویدشان دهد پروردگارشان به رحمتی از او و خوشنودی‏
وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فیها نَعیمٌ مُقیمٌ خالِدینَ فیها اَبَداً اِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ اَجْرٌ
و بهشتهائی که در آنجا نعمتهائی دائم دارند و همیشه در آنجا جاویدانند براستی که خدا نزد وی پاداشی‏
عَظیمٌ اَشْهَدُ اَنَّکَ الْمَخْصُوصُ بِمِدْحَةِ اللَّهِ الْمُخْلِصُ لِطاعَةِ اللَّهِ لَمْ‏
بزرگ است» گواهی دهم که به حقیقت توئی مخصوص به مدح خدا و مخلص در طاعت خدا که‏
تَبْغِ بِالْهُدی‏ بَدَلاً وَلَمْ تُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّکَ اَحَداً وَاَنَّ اللَّهَ تَعالَی‏
جایگزینی برای هدایت نجستی و شریک نساختی در پرستش پروردگارت هیچکس را و براستی خدای تعالی‏
اسْتَجابَ لِنَبِیِّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ فیکَ دَعْوَتَهُ ثُمَّ اَمَرَهُ بِاِظْهارِ ما
اجابت فرمود دعای پیامبرش صلی اللّه علیه و آله را درباره تو سپس دستورش داد به آشکار کردن آن مقامی را
اَوْلاکَ لِأُمَّتِهِ اِعْلاءً لِشَاْنِکَ وَاِعْلاناً لِبُرْهانِکَ وَدَحْضاً لِلْأَباطیلِ‏
که به تو داده برای امتش تا مرتبه‏ات را بالا برده و برهانت را اعلان کند و اباطیل را از میان بردارد
وَقَطْعاً لِلْمَعاذیرِ فَلَمَّا اَشْفَقَ مِنْ فِتْنَةِ الْفاسِقینَ وَاتَّقی‏ فیکَ‏
و عذر و بهانه‏ای بجای نماند و چون بیمناک گشت از آشوب و فتنه فاسقان و بترسید در مورد تو
الْمُنافِقینَ اَوْحی‏ اِلَیْهِ رَبُّ الْعالَمینَ یا اَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما اُنْزِلَ‏
از منافقان وحی کرد به او پروردگار جهانیان: «ای پیغمبر برسان آنچه از پروردگارت‏
اِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَاِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ‏
بر تو نازل شده و اگر نکنی پیام او را نرسانده‏ای و خدا تو را حفظ می‏کند از
النَّاسِ فَوَضَعَ عَلی‏ نَفْسِهِ اَوْ زارَ الْمَسیرِ وَنَهَضَ فی‏ رَمْضاءِ الْهَجیرِ
مردم» پس او بر خود هموار کرد بارهای سنگین سفر را و بپاخواست در نیمه روز سوزان آن بیابان‏
فَخَطَبَ وَاَسْمَعَ وَنادی‏ فَاَبْلَغَ ثُمَّ سَئَلَهُمْ اَجْمَعَ فَقالَ هَلْ بَلَّغْتُ فَقالُوا
و خطبه خواند و بگوش مردم رسانید و با صدای بلند به آنها رسانید سپس از همگی آنها پرسیده فرمود: آیا رساندم؟ گفتند
اللَّهُمَّ بَلی‏ فَقالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ قالَ اَ لَسْتُ اَوْلی‏ بِالْمُؤْمِنینَ مِنْ‏
خدایا آری، پس فرمود: خدایا گواه باش سپس فرمود: آیا من سزاوارتر به مؤمنین از
اَنْفُسِهِمْ فَقالُوا بَلی‏ فَاَخَذَ بِیَدِکَ وَقالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌ‏
خودشان نیستم؟ گفتند: چرا، پس دست تو را گرفت و فرمود: هر که من مولای او هستم پس این علی‏
مَوْلاهُ اَللّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَعادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ‏
مولای او است خدایا دوست دار هر که دوستش دارد و دشمن دار هر که دشمنش دارد و یاری کن هر که یاریش کند
وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَما آمَنَ بِما اَنْزَلَ اللَّهُ فیکَ عَلی‏ نَبِیِّهِ اِلاَّ قَلیلٌ وَلا
و خوار کن هر که دست از یاریش بردارد پس ایمان نیاورد بدانچه خدا درباره تو بر پیغمبرش نازل فرمود جز اندکی‏
زادَ اَکْثَرَهُمْ غَیْرَ تَخْسیرٍ وَلَقَدْ اَنْزَلَ اللَّهُ تَعالی‏ فیکَ مِنْ قَبْلُ وَهُمْ‏
و نیفزود بیشترشان را جز زیانکاری و پیش از آن نیز خدا درباره‏ات نازل فرمود با اینکه‏
کارِهُونَ یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ‏
آنها خوش نداشتند این آیه را «ای کسانی‏که ایمان آورده‏اید هر که از شما بازگردد از دین خود پس بزودی‏
یَاْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ اَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنینَ اَعِزَّةٍ عَلَی‏
خدا بیاورد گروهی را که دوستشان دارد و دوستش دارند با مؤمنان افتاده و با
الْکافِرینَ یُجاهِدوُنَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَلا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِکَ‏
کافران سرکشند کارزار کنند در راه خدا و از سرزنش ملامت کننده نهراسند این‏
فَضْلُ اللَّهِ یُؤْتیهِ مَنْ یَشآءُ وَاللَّهُ واسِعٌ عَلیمٌ اِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ‏
فضل خدا است که به هر که خواهد دهد و خدا وسعت بخش و دانا است، جز این نیست که سرپرست شما خدا و رسول او
وَالَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلوةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکوةَ وَهُمْ راکِعُونَ‏
و کسانی هستند که ایمان دارند آنانکه بپا دارند نماز را و بدهند زکات را در آن حال که رکوع می‏گزارند
وَمَنْ یَتَوَلَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذینَ آمَنُوا فَاِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ‏
و هر که دوستی کند با خدا و رسولش و کسانی‏که ایمان دارند پس براستی گروه خدا چیره شوندگانند»
رَبَّنا آمَنَّا بِما اَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاکْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدینَ رَبَّنا لا
پروردگارا ما ایمان آوردیم بدانچه نازل فرمودی و پیروی از پیامبرت کردیم پس بنویس ما را با گواهان پروردگارا
تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ اِذْ هَدَیْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً اِنَّکَ اَنْتَ‏
منحرف مکن دلهای ما را پس از آنکه هدایتمان کردی و ببخش به ما از نزد خودت رحمتی که براستی توئی‏
الوَهَّابُ اَللّهُمَّ اِنَّا نَعْلَمُ اَنَّ هذا هُوَ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِکَ فَالْعَنْ مَنْ‏
بخشایشگر، خدایا ما بخوبی می‏دانیم که این (گفتار) حقی است از نزد تو پس لعنت کن هر که‏
عارَضَهُ وَاسْتَکْبَرَ وَکَذَّبَ بِهِ وَکَفَرَ وَسَیَعْلَمُ الَّذینَ ظَلَمُوا اَیَّ مُنْقَلَبٍ‏
با او مخالفت کرد و بزرگی ورزید و او را تکذیب کرده کفر ورزید و بزودی می‏دانند آنانکه ستم کردند به چه سرنوشتی‏
یَنْقَلِبُونَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ وَسَیِّدَ الْوَصِیّینَ وَاَوَّلَ‏
دچار گردند سلام بر تو ای امیر مؤمنان و آقای اوصیاء و سرسلسله‏
العابِدینَ وَاَزْهَدَ الزَّاهِدینَ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ وَصَلَواتُهُ وَتَحِیَّاتُهُ‏
عبادت کنندگان و زاهدترین زاهدان و رحمت خدا و برکاتش و درودهایش و تحیاتش‏
اَنْتَ مُطْعِمُ الطَّعامِ عَلی‏ حُبِّهِ مِسْکیناً وَیَتیماً وَاَسیراً لِوَجْهِ اللَّهِ لا
توئی که خوراندی طعام را با اینکه دوست داشتی بر بینوا و یتیم و اسیر برای خاطر خدا
تُریدُ مِنْهُمْ جَزآءً وَلا شُکُوراً وَفیکَ اَنْزَلَ اللَّهُ تَعالی‏ وَیُؤْثِروُنَ عَلی‏
و نخواستی از ایشان پاداش و سپاسی و درباره تو خدای تعالی نازل فرمود: «و مقدم دارند (آنها را) بر
اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَمَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَاوُلئِکَ هُمُ‏
خودشان و گرچه خود حاجتمند باشند و هر که محفوظ ماند از بخل ضمیر او پس آنهایند
الْمُفْلِحُونَ وَاَنْتَ الْکاظِمُ لِلْغَیْظِ وَالْعافی‏ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ یُحِبُ‏
رستگاران» و توئی که فرو بردی خشم خود را و گذشتی از مردم و خدا دوست دارد
الْمُحْسِنینَ وَاَنْتَ الصَّابِرُ فِی الْبَاْسآءِ وَالضَّرَّآءِ وَحینَ الْبَاْسِ وَاَنْتَ‏
نیکوکاران را و توئی بردبار در تنگدستی و دشواری و هنگام کارزار و توئی‏
الْقاسِمُ بِالسَّوِیَّةِ وَالْعادِلُ فِی الرَّعِیَّةِ وَالْعالِمُ بِحُدوُدِ اللَّهِ مِنْ جَمیعِ‏
قسمت کننده به مساوات و عدالت گستر در رعیت و دانای به حدود و احکام خدا از میان همه‏
الْبَرِیَّهِ وَاللَّهُ تَعالی‏ اَخْبَرَ عَمَّا اَوْلاکَ مِنْ فَضْلِهِ بِقَوْلِهِ اَفَمَنْ کانَ مُؤْمِناً
مردم و خدای تعالی خبر داد از آن بهره‏ای که به تو داده از فضل خود آنجا که فرموده: « آیا آنکس که مؤمن است‏
کَمَنْ کانَ فاسِقاً لا یَسْتَوُنَ اَمَّا الَّذینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ‏
همانند کسی است که فاسق است؟ برابر نیستند اما کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‏اند ایشان را است‏
جَنَّاتُ الْمَاْوی‏ نُزُلاً بِما کانُوا یَعْمَلُونَ وَاَنْتَ الْمَخْصُوصُ بِعِلْمِ‏
بهشتهای اقامتگاه که آماده پذیرائی آنها است به پاداش کارهائی که می‏کردند» و توئی مخصوص به دانش‏
التَّنْزیلِ وَحُکْمِ التَّاْویلِ وَنَصِّ الرَّسُولِ وَلَکَ الْمَواقِفُ الْمَشْهُودَةُ
قرآن و حکم تأویل و تصریح گفتار پیامبر و تو را است آن موقفهای مشهود و معروف‏
وَالْمَقاماتُ الْمَشْهُورَةُ وَالْأَیَّامُ الْمَذْکُورَةُ یَوْمَ بَدْرٍ وَیَوْمَ الْأَحْزابِ‏
و آن مقامات مشهور و آن روزهای تاریخی روز (جنگ) بدر و روز (جنگ) احزاب‏
اِذْ زاغَتِ الْأَبْصارُ وَبَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ وَتَظُنُّونَ بِاللَّهِ الْظُّنُونا
در آن هنگامی که چشمها خیره گشت و جانها به گلوها رسیده و گمانهای گوناگونی به خدا بردند
هُنالِکَ ابْتُلِیَ الْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا زِلْزالاً شَدیداً وَاِذْ یَقُولُ‏
در آن هنگام مؤمنان امتحان شدند و به تزلزل سختی دچار گشتند در آن دم که می‏گفتند
الْمُنافِقُونَ وَالَّذینَ فی‏ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ اِلاَّ
منافقان و آنانکه که در دلهاشان مرضی بود وعده ندادند خدا و رسولش به ما جز
غُروُراً وَاِذْ قالَتْ طآئِفَةٌ مِنْهُمْ یا اَهْلَ یَثْرِبَ لا مُقامَ لَکُمْ فَارْجِعُوا
فریب. و آن دم که گروهی از ایشان گفتند ای مردم یثرب جای ماندن شما نیست بازگردید و گروهی از
وَیَسْتَأْذِنُ فَریقٌ مِنْهُمُ النَّبِیَّ یَقُولُونَ اِنَّ بُیُوتَنا عَوْرَةٌ وَما هِیَ‏
آنها اجازه می‏خواستند از پیغمبرشان و می‏گفتند خانه‏های ما بی‏حفاظ است با اینکه خانه‏هاشان‏
بِعَوْرَةٍ اِنْ یُریدوُنَ اِلاَّ فِراراً وَقالَ اللَّهُ تَعالی‏ وَلَمَّا رَاَی الْمُؤْمِنُونَ‏
بی‏حفاظ نبود و جز فرار کردن قصدی نداشتند» و خدای تعالی فرمود: «و چون مؤمنان‏
الْأَحْزابَ قالُوا هذا ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَصَدَقَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَما
احزاب را دیدند گفتند این است آنچه به ما وعده داده خدا و رسولش و
زادَهُمْ اِلاَّ ایماناً وَتَسْلیماً فَقَتَلْتَ عَمْرَهُمْ وَهَزَمْتَ جَمْعَهُمْ وَرَدَّ اللَّهُ‏
نیفزودشان جز ایمان و تسلیم» و تو بودی که عمرو (پهلوان نامی) آنها را کشتی و جمع انبوهشان را منهزم ساختی «و خدا
الَّذینَ کَفَروُا بِغَیْظِهِمْ لَمْ یَنالُوا خَیْراً وَکَفَی اللَّهُ الْمُؤْمِنینَ الْقِتالَ‏
کافران را با خشمشان بازگرداند که غنیمتی نیافتند و خدا کفایت کرد جنگ را از مؤمنان و
وَکانَ اللَّهُ قَوِیَّاً عَزیزاً وَیَوْمَ اُحُدٍ اِذْ یُصْعِدوُنَ وَلا یَلْوُنَ عَلی‏ اَحَدٍ
خدا نیرومند و توانا است» و در جنگ احد «هنگامی که دور می‏شدند و به کسی اعتنا نمی‏کردند
وَالرَّسُولُ یَدْعُوهُمْ فی‏ اُخْریهُمْ وَاَنْتَ تَذُودُ بُهَمَ الْمُشْرِکینَ عَنِ‏
و پیغمبر از دنبال سرشان آنها را می‏خواند» و تو بودی که شجاعان سرسخت مشرکان را از
النَّبِیِّ ذاتَ الْیَمینِ وَذاتَ الشِّمالِ حَتّی‏ رَدَّهُمُ اللَّهُ تَعالی‏ عَنْکُما
پیغمبر دفع می‏کردی از سمت راست و چپ تا اینکه خدای تعالی آنان را ترسان‏
خائِفینَ وَنَصَرَ بِکَ الْخاذِلینَ وَیَوْمَ حُنَیْنٍ عَلی‏ ما نَطَقَ بِهِ التَّنْزیلُ اِذْ
وخائف از اطراف تو وآن حضرت دفع‏کرد وبوسیله تو آن لشگر شکست خورده را یاری کرد و در روز حنین چنانچه قرآن بدان گویا باشد:
اَعْجَبَتْکُمْ کَثْرَتُکُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْکُمْ شَیْئاً وَضاقَتْ عَلَیْکُمُ الْأَرْضُ بِما
«آن دم که بشگفت آورد شما را بسیار بودنتان ولی سودی برای شما نداشت و زمین با همه فراخیش بر شما
رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّیْتُمْ مُدْبِرینَ ثُمَّ اَنْزَلَ اللَّهُ سَکینَتَهُ عَلی‏ رَسُولِهِ وَعَلَی‏
تنگ شد و سپس رو به فرار گذاردید، آنگاه خدا نازل کرد آرامش خود را بر پیامبرش و بر
الْمُؤْمِنینَ وَالْمُؤْمِنُونَ اَنْتَ وَمَنْ یَلیکَ وَعَمُّکَ الْعَبَّاسُ یُنادِی‏
مؤمنان» و (مقصود از) مؤمنان تو بودی و همراهان تو، و عمویت عباس فریاد می‏زد به‏
الْمُنْهَزِمینَ یا اَصْحابَ سُورَةِ الْبَقَرَةِ یا اَهْلَ بَیْعَةِ الشَّجَرَةِ حَتَّی‏
گریختگان ای یاران سوره بقره! ای اهل بیعت شجره! تا بالاخره گروهی‏
اسْتَجابَ لَهُ قَوْمٌ قَدْ کَفَیْتَهُمُ الْمَؤُنَةَ وَتَکَفَّلْتَ دوُنَهُمُ الْمَعُونَةَ فَعادوُا
پاسخش را دادند و تو خود کفایت رنج آنها را کردی و کفالت کمک آنها را نمودی و چون برگشتند
ایِسینَ مِنَ المَثُوبَةِ راجینَ وَعْدَ اللَّهِ تَعالی‏ بِالتَّوْبَةِ وَذلِکَ قَوْلُ اللَّهِ‏
ناامید از ثواب جهاد بودند و امیدوار به وعده خدای تعالی در توبه بودند و همین است گفتار خدای‏
جَلَّ ذِکْرُهُ ثُمَّ یَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ عَلی‏ مَنْ یَشآءُ وَاَنْتَ حائِزٌ
جل ذکره که (فرماید): «سپس پذیرفت خدا پس از آن توبه کسی را که می‏خواست» و تو بودی که حائز گشتی‏
دَرَجَةَ الصَّبْرِ فائِزٌ بِعَظیمِ الْأَجْرِ وَیَوْمَ خَیْبَرَ اِذْ اَظْهَرَ اللَّهُ خَوَرَ
درجه صبر را و کامیاب شدی به پاداش بزرگ، و در روز جنگ خیبر که خدا آشکار ساخت ضعف و سستی‏
الْمُنافِقینَ وَقَطَعَ دابِرَ الْکافِرینَ وَالْحَمْدُ للَّهِ‏ِ رَبِّ الْعالَمینَ وَلَقَدْ
منافقان را و برید دنباله کافران را و ستایش خدای را پروردگار جهانیان «با اینکه با
کانوا عاهَدوُا اللَّهَ مِنْ قَبْلُ لا یُوَلُّونَ الْأَدْبارَ وَکانَ عَهْدُ اللَّهِ مَسْئُولاً
خدا پیمان بسته بودند از پیش که پشت (به دشمن) نکنند و پیمان خدا بازخواست شدنی است»
مَوْلایَ اَنْتَ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ وَالْمَحَجَّةُ الْواضِحَةُ وَالنِّعْمَةُ السَّابِغَةُ
مولای من توئی حجت رسا و طریقه آشکار و نعمت شایان‏
وَالْبُرْهانُ الْمُنیرُ فَهَنیئاً لَکَ بِما اتیکَ اللَّهُ مِنْ فَضْلٍ وَتَبّاً لِشانِئِکَ‏
و برهان تابناک پس گوارا باد تو را آنچه خدا از فضیلت و برتری به تو داد و نابود باد دشمن بدخواه‏
ذِی‏الْجَهْلِ شَهِدْتَ مَعَ النَّبِیِّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ جَمیعَ حُروُبِهِ‏
و نادانت، تو بودی که در رکاب پیغمبر صلی اللّه علیه و آله در همه جنگها
وَمَغازیهِ تَحْمِلُ الرَّایَةَ اَمامَهُ وَتَضْرِبُ بِالسَّیْفِ قُدَّامَهُ ثُمَّ لِحَزْمِکَ‏
و غزواتش حاضر بودی پرچم جنگ را پیش رویش بدوش می‏کشیدی و در برابرش با شمشیر می‏جنگیدی از آن گذشته بخاطر تدبیر
الْمَشْهُورِ وَبَصیرَتِکَ فِی الْأُمُورِ اَمَّرَکَ فِی الْمَواطِنِ وَلَمْ یَکُنْ‏
و کاردانی مشهور و بینا بودنت در کارها تو را در هر جا به امارت و فرماندهی منصوب می‏فرمود و کسی‏
عَلَیْکَ اَمیرٌ وَکَمْ مِنْ اَمْرٍ صَدَّکَ عَنْ اِمْضآءِ عَزْمِکَ فیهِ التُّقی‏ وَاتَّبَعَ‏
بر تو امارت نداشت و چه بسیار کارهائی که جلوگیری کرد تو را از انجام آنها پرهیزکاریت ولی پیروی کردند
غَیْرُکَ فی‏ مِثْلِهِ الْهَوی‏ فَظَنَّ الْجاهِلُونَ اَ نَّکَ عَجَزْتَ عَمَّا اِلَیْهِ انْتَهی‏
دیگران در مانند آن از هوای نفس و این سبب شد که نادانان گمان کنند که تو ناتوان و درمانده شدی که کارت بدانجا منتهی شد
ضَلَّ وَاللَّهِ الظَّآنُّ لِذلِکَ وَمَا اهْتَدی‏ وَلَقَدْ اَوْضَحْتَ ما اَشْکَلَ مِنْ‏
گمراه گشت به خدا هر که چنین گمانی کرد و راهبری نشد و تو بخوبی آشکار کردی و این اشکال را
ذلِکَ لِمَنْ تَوَهَّمَ وَامْتَری‏ بِقَوْلِکَ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ قَدْ یَرَی الْحُوَّلُ‏
برای آنکس که چنین توهم و تردیدی داشت برطرف کردی به گفتارت - که درود خدا بر تو باد - که فرمودی: «گاهی باشد
الْقُلَّبُ وَجْهَ الْحیلَةِ وَدوُنَها حاجِزٌ مِنْ تَقْوَی اللَّهِ فَیَدَعُها رَاْیَ الْعَیْنِ‏
که مرد چاره‏جو و زبردست راه چاره می‏بیند ولی در برابرش پرده‏ای از تقوای خدا است پس دانسته و آشکارا آن را رها می‏کند
وَیَنْتَهِزُ فُرْصَتَها مَنْ لا حَریجَةَ لَهُ فِی الدّینِ صَدَقْتَ وَاللَّهِ وَخَسِرَ
ولی همان فرصت را غنیمت شمارد کسی که باکی ندارد در کار دین» به خدا تو راست گفتی و یاوه‏سرایان‏
الْمُبْطِلُونَ وَاِذْ ما کَرَکَ النَّاکِثانِ فَقالا نُریدُ الْعُمْرَةَ فَقُلْتَ لَهُما
زیان کردند و هنگامی که آن دو پیمان شکن (طلحه و زبیر) با تو نیرنگ زدند و گفتند: ما قصد انجام عمره داریم و تو به‏آن‏دو فرمودی‏
لَعَمْرُکُما ما تُریدانِ الْعُمْرَةَ لکِنْ تُریدانِ الْغَدْرَةَ فَاَخَذْتَ الْبَیْعَةَ
به جان خودتان سوگند که شما قصد عمره ندارید بلکه قصد پیمان شکنی دارید و به همین جهت از آن دو بیعت گرفتی‏
عَلَیْهِما وَجَدَّدْتَ الْمیثاقَ فَجَدَّا فِی النِّفاقِ فَلَمَّا نَبَّهْتَهُما عَلی‏ فِعْلِهِما
و پیمانشان را تجدید کردی ولی آن دو نیز در نفاق خود کوشیدند و هنگامی که تو به کار (ناشایست)شان آگاهی دادی‏
اَغْفَلا وَعادا وَمَا انْتَفَعا وَکانَ عاقِبَةُ اَمْرِهِما خُسْراً ثُمَّ تَلاهُما اَهْلُ‏
تغافل کردند و به کار خود بازگشته و سودمند نشدند و در نتیجه سرانجام کارشان به زیانکاری گرائید و پس از غائله آنها
الشَّامِ فَسِرْتَ اِلَیْهِمْ بَعْدَ الْأِعْذارِ وَهُمْ لا یَدینُونَ دینَ الْحَقِّ وَلا
داستان مردم شام پیش آمد که تو پس از آنکه راه عذر را برایشان بستی بسویشان حرکت کردی و آنها بدین حق متدین‏
یَتَدَبَّروُنَ الْقُرْآنَ هَمَجٌ رَعاعٌ ضآلّوُنَ وَبِالَّذی‏ اُنْزِلَ عَلی‏ مُحَمَّدٍ
نگشتند و در قرآن اندیشه نمی‏کردند مردمی بی‏خرد و بی‏اراده و گمراه بودند و به آنچه درباره تو بر محمد
فیکَ کافرِوُنَ وَلِأَهْلِ الْخِلافِ عَلَیْکَ ناصِروُنَ وَقَدْ اَمَرَ اللَّهُ‏
نازل گشته بود کافر بودند و در عوض یار و یاور مخالفین تو بودند در صورتی‏که خداوند به پیروی از تو دستور
بِاتِّباعِکَ وَنَدَبَ الْمُؤْمِنینَ اِلی‏ نَصْرِکَ وَقالَ عَزَّوَجَلَّ یا اَیُّهَا الَّذینَ‏
داده بود و مؤمنان را به یاری تو دعوت کرده بود و فرموده بود: «ای کسانی‏که‏
آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَکُونُوا مَعَ الصَّادِقینَ مَوْلایَ بِکَ ظَهَرَ الْحَقُّ وَقَدْ
ایمان آوردید از خدا بترسید و با راستگویان باشید» سرور من بوسیله تو آشکار شد حق در صورتی‏که‏
نَبَذَهُ الْخَلْقُ وَاَوْضَحْتَ السُّنَنَ بَعْدَ الدُّروُسِ وَالطَّمْسِ فَلَکَ سابِقَةُ
مردم آن را به یک سو گذاردند و تو واضح کردی روشهای (انبیاء) را پس از کهنگی و نابودی پس تو را است پیشی جستن‏
الْجِهادِ عَلی‏ تَصْدیقِ التَّنْزیلِ وَلَکَ فَضیلَةُ الْجِهادِ عَلی‏ تَحْقیقِ‏
در جهاد برای (یا بر طبق) تصدیق قرآن و برای تو بود فضیلت جهاد برای تحقق دادن (یا بر طبق تحقیق)
التَّأْویلِ وَعَدُوُّکَ عَدُوُّ اللَّهِ جاحِدٌ لِرَسُولِ اللَّهِ یَدْعُو باطِلاً وَیَحْکُمُ‏
تأویل قرآن و دشمن تو و دشمن خدا و منکر رسول خدا بود آنکه به باطل دعوت می‏کرد و به ستم حکم می‏راند
جائِراً وَیَتَاَمَّرُ غاصِباً وَیَدْعُو حِزْبَهُ اِلَی النَّارِ وَعَمَّارٌ یُجاهِدُ
و به غصب و زور حکومت کرده و دار و دسته‏اش را بسوی دوزخ دعوت می‏نمودو در آن حال عمّار جهاد می‏کرد
وَیُنادی‏ بَیْنَ الصَّفَّیْنِ الرَّواحَ الرَّواحَ اِلَی الْجَنَّةِ وَلَمَّا اسْتَسْقی‏
و میان دو صف فریاد می‏زد: کوچ کنید کوچ کنید بسوی بهشت و چون آب طلبید و بجای آب‏
فَسُقِیَ اللَّبَنَ کَبَّرَ وَقالَ قالَ لی‏ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ آخِرُ
شیر به او دادند تکبیر گفت و اظهار داشت که رسول خدا صلی اللّه علیه و آله به من فرموده: آخرین‏
شَرابِکَ مِنَ الدُّنْیا ضَیاحٌ مِنْ لَبَنٍ وَتَقْتُلُکَ الْفِئَةُ الْباغِیَةُ فَاعْتَرَضَهُ‏
نوشیدنی تو از دنیا جرعه‏ای از شیر است و تو را فرقه ستمکار می‏کشند پس در آن حال‏
اَبُو الْعادِیَةِ الْفَزارِی‏ فَقَتَلَهُ فَعَلی‏ اَبِی الْعادِیَةِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَلَعْنَةُ
ابوالعادیه فزاری سر راهش را گرفت و او را کشت پس لعنت خدا و لعنت‏
مَلآئِکَتِهِ وَرُسُلِهِ اَجْمَعینَ وَعَلی‏ مَنْ سَلَّ سَیْفَهُ عَلَیْکَ وَسَلَلْتَ‏
فرشتگان و رسولانش همگی بر ابوالعادیة باد و هم بر آنکس که شمشیر به روی تو کشید و تو به روی او
سَیْفَکَ عَلَیْهِ یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ مِنَ الْمُشْرِکینَ وَالْمُنافِقینَ اِلی‏ یَوْمِ‏
شمشیر کشیدی ای امیر مؤمنان از مشرکان و منافقان تا روز
الدّینِ وَعَلی‏ مَنْ رَضِیَ بِما سائَکَ وَلَمْ یَکْرَهْهُ وَاَغْمَضَ عَیْنَهُ وَلَمْ‏
قیامت و هم برآنکس که خوشنود گشت به آنچه بر تو گران بود و ناراحت نشد و دیده برهم نهاد
یُنْکِرْ اَوْ اَعانَ عَلَیْکَ بِیَدٍ اَوْ لِسانٍ اَوْ قَعَدَ عَنْ نَصْرِکَ اَوْ خَذَلَ عَنِ‏
و انکار می‏کرد یا بر علیه تو کمک کردند بدست یا زبان یا دست کشید از یاری تو یا کناره‏گیری کرد از
الْجِهادِ مَعَکَ اَوْغَمَطَ فَضْلَکَ وَجَحَدَ حَقَّکَ اَوْعَدَلَ بِکَ مَنْ جَعَلَکَ اللَّهُ‏
جهاد کردن در رکابت یا فضل تو را نادیده گرفت و حقت را انکار کرد یا برابر کرد با تو کسی را که خدا تو را
اَوْلی‏ بِهِ مِنْ نَفْسِهِ وَصَلَواتُ‏اللَّهِ عَلَیْکَ وَرَحْمَةُاللَّهِ وَبَرَکاتُهُ وَسَلامُهُ‏
به او سزاوارتر از خودش قرار داده بود و درودهای خدا بر تو و رحمت خدا و برکاتش و سلام‏
وَتَحِیّاتُهُ وَعَلَی الْأَئِمَّةِ مِنْ آلِکَ الطَّاهِرینَ اِنَّهُ حَمیدٌ مَجیدٌ وَالْأَمْرُ
و تحیاتش و بر امامان از خاندان پاکت که براستی او ستوده و بزرگوار است و کار
الْأَعْجَبُ وَالْخَطْبُ الْأَفْظَعُ بَعْدَ جَحْدِکَ حَقَّکَ غَصْبُ الصِّدیقَةِ
شگفت‏انگیزتر و پیش‏آمد، جانگدازتر پس از انکار حق تو غصب فدک حضرت صدیقه‏
الطَّاهِرَةِ الزَّهْرآءِ سَیِّدَةِ النِّسآءِ فَدَکاً وَرَدُّ شَهادَتِکَ وَشَهادَةِ
طاهره زهرا بانوی زنان بود و هم چنین رد کردن شهادت تو و شهادت‏
السَّیِّدَیْنِ سُلالَتِکَ وَعِتْرَةِ الْمُصْطَفی‏ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکُمْ وَقَدْ اَعْلَی اللَّهُ‏
دو آقای از نژادت و عترت پیامبر مصطفی که درود خدا بر همگیتان باد با اینکه خدای‏
تَعالی‏ عَلَی الْأُمَّةِ دَرَجَتَکُمْ وَرَفَعَ مَنْزِلَتَکُمْ وَاَبانَ فَضْلَکُمْ وَشَرَّفَکُمْ‏
تعالی درجه و مقام شما را بر مردم والا گردانیده و منزلتتان را رفیع و فضل و شرفتان را
عَلَی الْعالَمینَ فَاَذْهَبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ وَطَهَّرَکُمْ تَطْهیراً قالَ اللَّهُ‏
بر جهانیان آشکار کرده و پلیدی را از شما دور ساخته و بخوبی پاکیزه‏تان کرده است خدای‏
عَزَّوَجَلَّ اِنَّ الْأِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً اِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزوُعاً وَاِذا مَسَّهُ‏
عزوجل فرموده: «براستی انسان حریص آفریده شده چون بدی به او برسد بیتابی کند و چون‏
الْخَیْرُ مَنُوعاً اِلَّا الْمُصَلّینَ فَاسْتَثْنَی اللَّهُ تَعالی‏ نَبِیَّهُ الْمُصْطَفی‏ وَاَنْتَ‏
مالی بدستش رسد دریغ کند مگر نمازگزاران» پس جدا کرد خدای تعالی پیامبر مصطفی و همچنین تو را
یا سَیِّدَ الْأَوْصِیآءِ مِنْ جَمیعِ الْخَلْقِ فَما اَعْمَهَ مَنْ ظَلَمَکَ عَنِ الْحَقِ‏
ای آقای اوصیاء از همه مردم پس چه اندازه کور است آنکس که به تو ستم کرد از (پرداخت) حق‏
ثُمَّ اَفْرَضُوکَ سَهْمَ ذَوِی الْقُرْبی‏ مَکْراً وَاَحادُوهُ عَنْ اَهْلِهِ جَوْراً فَلَمَّا
ولی از روی مکر و خدعه سهم خویشاوندان پیغمبر را برای تو مقرر داشت در صورتی‏که آن را از اهلش بستم دور کردند
الَ الْأَمْرُ اِلَیْکَ اَجْرَیْتَهُمْ عَلی‏ ما اَجْرَیا رَغْبَةً عَنْهُما بِما عِنْدَاللَّهِ لَکَ‏
و چون کار بدست تو افتاد به همان نحو که آن دو درباره‏ات رفتار کرده بودند تو هم بخاطر اشتیاق‏مندیت به پاداش خدا
فَاَشْبَهَتْ مِحْنَتُکَ بِهِما مِحَنَ الْأَنْبِیآءِ عَلَیْهِمُ السَّلامُ عِنْدَ الْوَحْدَةِ
و بی‏اعتنائیت به عمل آن دو به همان نحو رفتار کردی پس شبیه شد گرفتاری تو با آن دو نفر به گرفتاری پیمبران در هنگام تنهائی‏
وَعَدَمِ الْأَنْصارِ وَاَشْبَهْتَ فِی الْبَیاتِ عَلَی الْفِراشِ الذَّبیحَ عَلَیْهِ‏
و بی‏یاوری و شبیه گشتی در خوابیدن بر بستر (رسول خدا) به (اسمعیل) ذبیح‏علیه السلام‏
السَّلامُ اِذْ اَجَبْتَ کَما اَجابَ وَاَطَعْتَ کَما اَطاعَ اِسْمعیلُ صابِراً
چه آنکه تو نیز مانند او پذیرفتی و اطاعت کردی چنانچه اسماعیل اطاعت کرد بردبارانه و پاداش‏جویانه‏
مُحْتَسِباً اِذْ قالَ لَهُ یا بُنَیَّ اِنّی‏ اَری‏ فِی الْمَنامِ اَ نّی‏ اَذْبَحُکَ فَانْظُرْ
در آن هنگام که (ابراهیم) به او گفت: «ای پسرکم من در خواب دیده‏ام که تو را ذبح می‏کنم پس بنگر
ماذا تَری‏ قالَ یا اَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنی‏ اِنْشآءَ اللَّهُ مِنَ‏
تا رأی تو چیست گفت ای پدر انجام ده آنچه را مأمور گشته‏ای که مرا انشاءاللّه خواهی یافت از
الصَّابِرینَ وَکَذلِکَ اَنْتَ لَمَّا اَباتَکَ النَّبِیُّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَاَمَرَکَ‏
بردباران» و هم چنین تو هنگامی که خواباندت پیغمبر صلی اللّه علیه و آله و به تو دستور داد
اَنْ تَضْجَعَ فی‏ مَرْقَدِهِ واقیاً لَهُ بِنَفْسِکَ اَسْرَعْتَ اِلی‏ اِجابَتِهِ مُطیعاً
که بیارمی در خوابگاهش و حفظ کنی او را، به جان خود شتافتی به اجابتش فرمانبردارانه‏
وَلِنَفْسِکَ عَلَی الْقَتْلِ مُوَطِّناً فَشَکَرَ اللَّهُ تَعالی‏ طاعَتَکَ وَاَبانَ عَنْ‏
و خود را برای کشته‏شدن آماده کردی و خدای تعالی این اطاعت تو را سپاسگزاری کرد و پرده از این‏
جَمیلِ فِعْلِکَ بِقَوْلِهِ جَلَّ ذِکْرُهُ وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْری‏ نَفْسَهُ ابْتِغآءَ
کار شایسته و نیکت برداشت به گفتارش جل ذکره که فرمود: «و از مردم کسی است که می‏فروشد جانش را برای جستن‏
مَرْضاتِ اللَّهِ ثُمَّ مِحْنَتُکَ یَوْمَ صِفّینَ وَقَدْ رُفِعَتِ الْمَصاحِفُ حیلَةً
رضای خدا» سپس گرفتاری تو در جنگ صفین در آن هنگام که قرآن‏ها را از روی نیرنگ‏
وَمَکْراً فَاَعْرَضَ الشَّکُّ وَعُزِفَ الْحَقُّ وَاتُّبِعَ الظَّنُّ اَشْبَهَتْ مِحْنَةَ
و خدعه بر نیزه‏ها کردند و در نتیجه شک و تردید پدیدار شد و حق به یک سو افتاد وازگمان پیروی کردند (که‏این گرفتاری‏تو) شبیه‏بود
هروُنَ اِذْ اَمَّرَهُ مُوسی‏ عَلی‏ قَوْمِهِ فَتَفَرَّقُوا عَنْهُ وَهروُنُ یُنادی‏ بِهِمْ‏
به گرفتاری هارون هنگامی که موسی او را بر قوم خود امیر کرد و آنها از دورش پراکنده شدند و هارون به آنها فریاد می‏زد:
وَیَقُولُ یا قَوْمِ اِنَّما فُتِنْتُمْ بِهِ وَاِنَّ رَبَّکُمُ الرَّحْمنُ فَاتَّبِعُونی‏ وَاَطیعُوا
«ای مردم فریب خورده‏اید شما به گوساله‏پرستی و همانا پروردگار شما خدای رحمان است مرا پیروی کنید
اَمْری‏ قالُوا لَنْ نَبْرَحَ عَلَیْهِ عاکِفینَ حَتّی‏ یَرْجِعَ اِلَیْنا مُوسی‏ وَکَذلِکَ‏
و مطیع فرمان من باشید گفتند ما هم چنان پرستش او را می‏کنیم تا بازگردد بسوی ما موسی» و همچنین‏
اَنْتَ لَمَّا رُفِعَتِ الْمَصاحِفُ قُلْتَ یا قَوْمِ اِنَّما فُتِنْتُمْ بِها وَخُدِعْتُمْ‏
تو هنگامی که قرآنها بالای نیزه رفت فرمودی ای مردم شما به اینها فریب خورده‏اید و دچار نیرنگ‏
فَعَصَوْکَ وَخالَفُوا عَلَیْکَ وَاسْتَدْعَوْا نَصْبَ الْحَکَمَیْنِ فَاَبَیْتَ عَلَیْهِمْ‏
شده‏اید ولی نافرمانی و مخالفت تو را کردند و خواستند تا دو نفر حَکَم معین شود و تو از این کار خودداری کردی‏
وَتَبَرَّأْتَ اِلَی اللَّهِ مِنْ فِعْلِهِمْ وَفَوَّضْتَهُ اِلَیْهِمْ فَلَمَّا اَسْفَرَ الْحَقُّ وَسَفِهَ‏
و از کردار ایشان بسوی خدا بیزاری جستی و کار را به ایشان واگذاشتی و چون پرده از روی حق برداشته شد و بی‏رویه‏گی‏
الْمُنْکَرُ وَاعْتَرَفُوا بِالزَّلَلِ وَالْجَوْرِ عَنِ الْقَصْدِ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِهِ‏
منکر روشن شد و به خطای خویش و عدول از حق اعتراف کردند پس از آن اختلاف کرده و تو
وَاَلْزَمُوکَ عَلی‏ سَفَهِ التَّحْکیمَ الَّذی‏ اَبَیْتَهُ وَاَحَبُّوهُ وَحَظَرْتَهُ وَاَباحُوا
را مجبور به‏پذیرفتن حَکمیّت سفیهانه کردند آن حکمیّتی‏که توحاضر به‏پذیرفتنش نبودی وآنان می‏خواستند وتوممنوعش ساخته وآنها
ذَنْبَهُمُ الَّذِی اقْتَرَفُوهُ وَاَنْتَ عَلی‏ نَهْجِ بَصیرَةٍ وَهُدیً وَهُمْ عَلی‏ سُنَنِ‏
مباح دانستند، گناهی بود که خودشان دست زدند و تو بر طریق بینائی و هدایت بودی و ایشان بر روش‏
ضَلالَةٍ وَعَمیً فَما زالُوا عَلَی النِّفاقِ مُصِرّینَ وَفِی الْغَیِّ مُتَرَدِّدینَ‏
گمراهی و کوری پس همواره بر نفاق اصرار داشتند و در گمراهی سرگردان بودند
حَتیَّ اَذاقَهُمُ اللَّهُ وَبالَ اَمْرِهِمْ فَاَماتَ بِسَیْفِکَ مَنْ عانَدَکَ فَشَقِیَ‏
تا بالاخره چشانید به ایشان خداوند وبال کارشان را و می‏راند بوسیله شمشیرت دشمنت را و بدبخت و نگونسار
وَهَوی‏ وَاَحْیی‏ بِحُجَّتِکَ مَنْ سَعَدَ فَهُدِیَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْکَ غادِیَةً
گردید و زنده گردانید بوسیله حجت تو هر که سعادتمند و هدایت شد درودهای خدا بر تو باد بامدادان‏
وَرآئِحَةً وَعاکِفَةً وَذاهِبَةً فَما یُحیطُ الْمادِحُ وَصْفَکَ وَلا یُحْبِطُ
و شامگاهان و در هنگام اقامت و در سفر که شخص وصف کننده‏ات احاطه به وصفت نکند و شخص بدخواه‏
الطَّاعِنُ فَضْلَکَ اَنْتَ اَحْسَنُ الْخَلْقِ عِبادَةً وَاَخْلَصُهُمْ زَهادَةً وَاَذَبُّهُمْ‏
و عیب‏جویت نتواند فضل تو را نابود گرداند تو از همه مردم در عبادت بهتر و در زهد خالص‏تر و در دفاع‏
عَنِ الدّینِ اَقَمْتَ حُدوُدَ اللَّهِ بِجُهْدِکَ وَفَلَلْتَ عَساکِرَ الْمارِقینَ‏
از دین سخت‏تری بپاداشتی حدود خدا را به کوشش خود و شکست دادی سپاههای بیرون رفتگان از دین‏
بِسَیْفِکَ تُخْمِدُ لَهَبَ الْحُروُبِ بِبَنانِکَ وَتَهْتِکُ سُتُورَ الشُّبَهِ بِبَیانِکَ‏
را به شمشیرت فرو نشاندی شراره جنگها را به سر انگشت تدبیرت و دریدی پرده‏های شبهه را به بیان خود
وَتَکْشِفُ لَبْسَ الْباطِلِ عَنْ صَریحِ الْحَقِّ لا تَاْخُذُکَ فِی اللَّهِ لَوْمَةُ
و کنار زدی جامه باطل را از حق خالص و صریح. نگرفت تو را درباره خدا ملامت‏
لائِمٍ وَفی‏ مَدْحِ اللَّهِ تَعالی‏ لَکَ غِنیً عَنْ مَدْحِ الْمادِحینَ وَتَقْریظِ
ملامت کننده و در مدح و ثنائی که خداوند از تو کرده بی‏نیازی است از مدح ثناگویان و توصیف‏
الْواصِفینَ قالَ اللَّهُ تَعالی‏ مِنَ الْمُؤْمِنینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدوُا اللَّهَ‏
توصیف کنندگان خدای تعالی فرماید: «از مؤمنان مردانی هستند که به پیمانی که با خدا کرده بودند صادقانه وفا کردند
عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی‏ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَما بَدَّلُوا تَبْدیلاً
پس برخی از آنها تعهد خویش بسر برده و برخی از آنها به انتظار بسر برند و به هیچوجه تغییر نیافتند»
وَلَمَّا رَأَیْتَ اَنْ قَتَلْتَ النَّاکِثینَ وَالْقاسِطینَ وَالْمارِقینَ وَصَدَقَکَ‏
و چون دیدی که کُشته‏ای پیمان شکنان و متجاوزان و از دین بیرون روندگان را و راست شد
رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَعْدَهُ فَاَوْفَیْتَ بِعَهْدِهِ قُلْتَ اَما انَ اَنْ‏
وعده رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و تو هم به عهدش وفا کردی گفتی آیا وقت آن نشده که‏
تُخْضَبَ هذِهِ مِنْ هذِهِ اَمْ مَتی‏ یُبْعَثُ اَشْقاها واثِقاً بِاَنَّکَ عَلی‏ بَیِّنَةٍ مِنْ‏
خضاب شود این (محاسن) ازاین (خون‏سر)؟ یا چه‏زمان برانگیخته شود بدبخترین امت؟ چون اطمینان داشتی که بر پایه‏
رَبِّکَ وَبَصیرَةٍ مِنْ اَمْرِکَ قادِمٌ عَلَی اللَّهِ مُسْتَبْشِرٌ بِبَیْعِکَ الَّذی‏ بایَعْتَهُ‏
برهانی آشکار هستی از پروردگارت و بینائی درکارت و درآئی بر خدا مژده‏گیر به سودائی که انجام دادی آن را با او و این است‏
بِهِ وَذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ اَللّهُمَّ الْعَنْ قَتَلَةَ اَنْبِیآئِکَ وَاَوْصِیآءِ
آن کامیابی بزرگ خدایا لعنت کن کشندگان پیمبران و اوصیاء
اَنْبِیآئِکَ بِجَمیعِ لَعَناتِکَ وَاَصْلِهِمْ حَرَّ نارِکَ وَالْعَنْ مَنْ غَصَبَ وَلِیَّکَ‏
پیمبرانت را به همه لعنتهایت و جایشان ده در آتش سوزانت و لعنت کن هر که حق ولی تو را
حَقَّهُ وَاَ نْکَرَ عَهْدَهُ وَجَحَدَهُ بَعْدَ الْیَقینِ وَالْأِقْرارِ بِالْوِلایَةِ لَهُ یَوْمَ‏
غصب کرد و پیمانش را انکار کرد و پس از یقین و اقرار به ولایتش در روزی‏
اَکْمَلْتَ لَهُ الدّینَ اَللّهُمَّ الْعَنْ قَتَلَةَ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ وَمَنْ ظَلَمَهُ‏
که دین را برایش کامل کردی منکر او گردید خدایا لعنت کن کُشندگان امیر مؤمنان و هر که به او ستم کرده‏
وَاَشْیاعَهُمْ وَاَنْصارَهُم اَللّهُمَّ الْعَنْ ظالِمی‏ الْحُسَیْنِ وَقاتِلیهِ‏
و پیروانشان و یارانشان را خدایا لعنت کن ستمگران حسین‏علیه السلام و کشندگانش‏
وَالْمُتابِعینَ عَدُوَّهُ وَناصِریهِ وَالرَّاضینَ بِقَتْلِهِ وَخاذِلیهِ لَعْناً وَبیلاً
و پیروان و یاوران دشمنش را و هم آنانکه راضی به کشتنش بودند و دست از یاریش کشیدند لعنتی و بال‏آور
اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ آلَ مُحَمَّدٍ وَمانِعیهِمْ حُقُوقَهُمْ اَللّهُمَ‏
خدایا لعنت کن نخستین ستمکاری را که به آل محمد ستم کرد و از حقوقشان ممانعت کرد خدایا
خُصَّ اَوَّلَ ظالِمٍ وَغاصِبٍ لِآلِ مُحَمَّدٍ بِاللَّعْنِ وَکُلَّ مُسْتَنٍّ بِما سَنَ‏
مخصوص گردان نخستین ستمکار و غاصب آل محمد را به لعنت و هم چنین هر پیروی را از آنچه بدعت گذارد
اِلی‏ یَوْمِ الْقِیمَةِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ مُحَمَّدٍ خاتَمِ النَّبِیّینَ وَعَلی‏ عَلِیٍ‏
تا روز قیامت خدایا درود فرست بر محمد خاتم پیمبران و بر علی‏
سَیِّدِ الْوَصِیّینَ وَآلِهِ الطَّاهِرینَ وَاجْعَلْنا بِهِمْ مُتَمَسِّکینَ وَبِوِلایَتِهِمْ‏
آقای اوصیاء و آل پاکشان و قرار ده ما را از متمسکین ایشان و از کامیابان به ولایتشان‏
مِنَ الْفآئِزینَ الْآمِنینَ الَّذینَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلا هُمْ یَحْزَنُونَ مؤلّف‏
و ایمنانی که ترسی بر آنها نیست و بیم و اندوهی ندارند
گوید که ما در کتاب هدیّة الزّائرین اشاره کردیم به سند این زیارت و آنکه این زیارت را در هر روز از نزدیک و دور می‏شود خواند و این فایده جلیله‏ای است که البتّه راغبین در عبادت و شائقین زیارت حضرت شاه ولایت‏علیه السلام آن را غنیمت خواهند شمرد سیّم زیارتی است که در اقبال از حضرت صادق‏علیه السلام نقل شده که فرمود هرگاه در روز عید غدیر نزد قبر شریف حضرت امیرالمؤمنین‏علیه السلام باشی نزدیک قبر شریف آن حضرت برو و بعد از نماز و دعا و اگر در شهرهای‏
دیگر باشی اشاره کن به جانب آن حضرت بعد از نماز و دعا این است: اَللّهُمَّ صَلِ‏
خدایا درود فرست‏
عَلی‏ وَلِیِّکَ وَاَخی‏ نَبِیِّکَ وَوَزیرِهِ وَحَبیبِهِ وَخَلیلِهِ وَمَوْضِعِ سِرِّهِ‏
بر ولی خود و برادر پیامبرت و وزیر او و حبیب و خلیلش و معدن اسرارش‏
وَخِیَرَتِهِ مِنْ اُسْرَتِهِ وَوَصِیِّهِ وَصَفْوَتِهِ وَخالِصَتِهِ وَاَمینِهِ وَوَلِیِّهِ‏
و برگزیده از فامیلش و وصی و زبده و خالصش و امانتدار و دوستش‏
وَاَشْرَفِ عِتْرَتِهِ الَّذینَ‏آمَنُوا بِهِ وَاَبی‏ ذُرِّیَّتِهِ وَبابِ حِکْمَتِهِ وَالنَّاطِقِ‏
و شریفترین خاندانش که به او ایمان آورد و پدر فرزندانش و درگاه حکمتش و گویای‏
بِحُجَّتِهِ وَالدَّاعی‏ اِلی‏ شَریعَتِهِ وَالْماضی‏ عَلی‏ سُنَّتِهِ وَخَلیفَتِهِ عَلی‏
به حجتش و دعوت کننده بسوی شریعتش و رونده بر طریقه‏اش و جانشین بر
اُمَّتِهِ سَیِّدِ الْمُسْلِمینَ وَاَمیرِالْمُؤْمِنینَ وَقآئِدِ الْغُرِّ الْمُحَجَّلینَ اَفْضَلَ‏
امتش آقای مسلمانان و امیر مؤمنان و پیشوای سفید رویان (بر او درود فرست) بهترین‏
ما صَلَّیْتَ عَلی‏ اَحَدٍ مِنْ خَلْقِکَ وَاَصْفِیآئِکَ وَاَوْصِیآءِ اَنْبِیآئِکَ اَللّهُمَ‏
درودی که بفرستی بر یکی از خلق خود و برگزیدگانت و اوصیاء پیمبرانت خدایا
اِنّی‏ اَشْهَدُ اَنَّهُ قَدْ بَلَّغَ عَنْ نَبِیِّکَ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ ما حُمِّلَ وَرَعی‏
من گواهی دهم که براستی او از طرف پیامبرت صلی اللّه علیه و آله برساند آنچه را برعهده داشت و مراقبت کرد
مَا اسْتُحْفِظَ وَحَفِظَ مَا اسْتُودِعَ وَحَلَّلَ حَلالَکَ وَحَرَّمَ حَرامَکَ وَاَقامَ‏
آنچه را مسئول حفظش بود و نگهداری کرد آنچه بدو سپرده شده بود و حلال شمرد حلال تو را و حرام دانست حرام تو را و بپا داشت‏
اَحْکامَکَ وَدَعا اِلی‏ سَبیلِکَ وَوالا اَوْلِیآئَکَ وَعادی‏ اَعْدآئَکَ وَ جاهَدَ
احکام تو را و دعوت کرد بطریقه تو و دوست داشت دوستان تو را و دشمن داشت دشمنانت را و پیکار کرد
النَّاکِثینَ عَنْ سَبیلِکَ وَالْقاسِطینَ وَالْمارِقینَ عَنْ اَمْرِکَ صابِراً
با پیمان شکنان و زورگویان و آنانکه از تحت فرمان تو خارج شدند بردبارانه‏
مُحْتَسِباً مُقْبِلاً غَیْرَ مُدْبِرٍ لا تَاْخُذُهُ فِی اللَّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ حَتّی‏ بَلَغَ فی‏
و پاداش جویانه و رو آور بدان نه رو گردان و بی‏پروای در راه خدا از ملامت ملامت‏کنندگان تا بدانجا که بسر حد
ذلِکَ الرِّضا وَسَلَّمَ اِلَیْکَ الْقَضآءَ وَعَبَدَکَ مُخْلِصاً وَنَصَحَ لَکَ مُجْتَهِداً
خوشنودی تو رسید و تسلیم قضای تو گشت و مخلصانه تو را عبادت کرد و از روی جدیت برای تو خیراندیشی نمود
حَتّی‏ اَتیهُ الْیَقینُ فَقَبَضْتَهُ اِلَیْکَ شَهیداً سَعیداً وَلِیّاً تَقِیّاً رَضِیّاً زَکِیّاً
تا مرگش فرا رسید و قبض روحش را فرمودی در حالی که شهید و سعادتمند و دوست تو و پرهیزکار و پسندیده و پاکیزه‏
هادِیاً مَهْدِیّاً اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَعَلَیْهِ اَفْضَلَ ما صَلَّیْتَ عَلی‏
و راهنما و راه یافته بود خدایا درود فرست بر محمد و بر او بهترین درودی را که فرستادی بر
اَحَدٍ مِنْ اَنْبِیآئِکَ وَاَصْفِیآئِکَ یا رَبَّ الْعالَمینَ مؤلّف گوید که سیّد در
یکی از پیمبران و برگزیدگانت ای پروردگار جهانیان
مصباح الزَّائر برای این روز شریف زیارتی دیگر نقل کرده که اختصاصش به این روز معلوم نمی‏شود و آن مُرکّب از دو زیارتست که علامه مجلسی آن را زیارت دوّم و سیّم تحفه قرار داده.